Hiji enol Wibawa/komara hiji kiai kadang mangaruhan masyarakat "mempercayai" naon-naon anu diomongkeun. Percayana teh haqqul yaqin pisan, nepi ka teu bisa mikir kritis. Kamari batur kuring Sukardi Rinakit, panalungtik ti Soegeng Sarjadi Syndicate ngadongeng perkara Gus Dur Jadi Presiden. Hiji mangsa Sukardi teh nanya ka Pak Harto,(harita Pak Harto masih jaya-jayana), saha kira-kirana anu bakal jadi presiden upama Pak Harto mangkat/lengser. Pak Harto ngajawab "Gus Dur" cenah. Sukardi panasaran naon sih kahebatan Gus Dur, nepi ka Pak Harto ngaramal bisa jadi Presiden. Sukardi ngadongengkeun perkara ieu ka Gus Dur. Gus Dur ngan Unggut-unggutan wae, heunteu ngajawab sacara langsung. Teu lila ti harita, kajadian peristiwa 1998, Orde Baru "tumbang". Kaum reformis bingung, saha kira-kirana anu pantes dipilih jadi Presiden Orde Reformasi Sabada Habibie. Para tokoh "poros tengah" harita oge bingung. Hiji mangsa Gus Dur ngobrol jeung Megawati, ngimpi didatangan ku manten Presiden Sukarno . Dina ngimpi eta teh Sukarno netelakeun, masrahkeun Indonesia supaya diurus ku Gus Dur. Ahirna Megawati teu jadi nyalonkeun maneh jadi presiden. Ka Yusril Gus Dur oge ngadongeng siga kitu. Alhasil Yusril oge mengundurkan diri tina pencalonan presiden. Ari Ka Amien Rais, Gus Dur ngadongengkeun ngimpi kadatangan Kiai Wahid Hasyim (Sesepuh/tokoh PBNU) jeung Kiai Ahmad Dahlan (tokoh Muhammadiyah). Duanana masrahkeun kakawasaan nagara ka Gus Dur. Atuh Amien Rais oge percaya pisan. Pikeun ngahormatan dua tokoh eta, Amien Rais oge teu jadi nyalonkeun jadi Presiden. Di MPR, ahirna Gus Dur kapilih jadi Presiden. Tapi dongengan teh can tamat. Amien Rais panasaran, nanya ka Megawati jeung Yusril, naon wae anu didongengkeun ku Gus Dur. Barang kanyahoan dongengan ka Megawati jeung Yusril beda jeung dongengan ka manehna, puguh wae atuh Amien Rais teh ambek nyedek. Langsung manggihan Gus Dur terus ngagalaprak Gus Dur, tega-tegana ngabohong. Gus Dur ngajawab kalem, "ngaranna oge ngimpi, bisa salah, bisa bener." baktos, mrachmatrawyani Hiji-Hiji Sabada Gus dur Kapilih jadi Presiden, para tokoh poros tengah (Megawati, Yusril, Amien Rais) ngarasa hanjakal geus “masrahkeun” pamarentahan ka Gus Dur, salaku Presiden. Tapi teu etis lamun ngeureunkeun pamarentahan Gus Dur di satengahing jalan. Sok sanajan Megawati jadi Wakil Presiden, tapi sagala kawijakan lolobana Gus Dur sorangan anu nangtukeun. Puguh wae atuh Megawati ngarasa keuheul, asa disapirakeun. Dina perkara ieu, para wartawan “ngambeu” teu aya kasarasian Presiden jeung wakil presiden. Yusril oge nitenan, sababaraha kawijakan Gus Dur heunteu taat asas hukum. Amien Rais anu jadi Ketua MPR teu bisa nanaon, komo deui mecat Gus Dur salila teu nyalahan atawa ngalanggar UUD 1945.
Tapi kalakuan Gus Dur beuki kadieu badis siga pangawasa Orde Baru, otoriter hayang meunang sorangan. Ngatur nagara sakadaekna. Jigana ieu hiji kasempetan pikeun lawan-lawan politikna Gus Dur. Makana diatur, kumaha carana sangkan Gur Dur loba ngalakukeun kasalahan. Mimitina DPR ngamasalahkeun dana bantuan ti Sultan Brunei Darussalam. Terus ngarembet kana perkara anggaran perjalanan dinas ka luar negeri, anu mecahkeun rekor panglilana anu dilakukeun ku hiji kapala nagara. Para “lawan” politikna terus mere omber ka Gus Dur, nepi ka hiji mangsa Presiden ngaluarkeun Dekrit pembubaran Partai Golkar. Dina perkara ieu Gus Dur “tikosewad” nepi ka kudu “lengser”, digantikeun ku Megawati. Naon alesan anu jelas Gur Dur ngaluarkeun dekrit, masih jadi misteri. Boa-boa Gus Dur ngimpi kadatangan Sukarno “deui” supaya ngaluarkeun dekrit. Tapi teu dipercaya ku Amien Rais, Megawati jeung Yusril. (ieu mah dongeng kreasi kuring sorangan) Baktos, mrachmatrawyani
