Jalma beuki heran, bari jeung nepi ka ayeuna can nyaho naon maksud sabenerna ieu para semah teh ? Omongan mimiti matak nganyerikeun hate, tapi ayeuna omonganana kacida matak gumbirana ? Jalma mikir, kudu leuwih ati2 nyanghareupan jelema2 nu model kitu. Ki Abd Rauf nempo Jalma siga nu ngaheneng nambahan deui :”Tong ham ham tong hariwang.Sok we sebutkeun waragadna sabaraha moal teu ditebak.” Jalma ayeuna mah rada tenang pok we nyarita tatag:”Kuring kalintang nganuhunkeunana ka salira limaan, di na bade ngawangun masjid nu sae didaerah Leuwiseeng ieu. Tapi kuring moal waka nampi kitu wae, sateuacan jelas naon tujuan salira sadaya kadieu. Da kapan piraku tebih2 Ti Cirebon ka Leuwiseeng, ngan ukur bade ngawangun hiji masjid ? Bari teu aya warta pisan ti angalna .” Abd Rauf:”Hahahaha, bener pisan pikiran sampeyan; tah ayeuna Kula ka dieu bari nempo masjid; nyata masjid di dieu teu layak keur pake ibadah; piraku urang nyembah ka Allah bari jeung make masigit butut ? Padahal urang mampu nyieun masigit nu alus ?” Jalma kapaksa manggut , tapi keukeuh manehna nanya deui:”Leres ari soal masigit mah, tah ayeuna tujuan sampeyan salian ti masalah masigit, aya naon deui ?” Ngadenge obrolan Jalma jeung Ki Abd Rauf, kaciri Ki Abd Gofar kurang sabar, terus we ngomong :”Kieu yeuh Jalma, poma anjeun ulah kasigeung nya ? Kula rek terus terang ka sampeyan, ieu anak Kula Cakramana teh, tada teuing cinta na ka Nyi Syarifah; teu beunang di opak kembung. Malah neungtreung. Nya atuh kapaksa Kula teh ngadatangan Ajengan Salim, tapi Aj. Salim cenah boga kabeubeurat nya eta ku sampeyan; padahal Cakramana teh sagala aya. Rupa kasep, gagah, harta boga, atuh agama ge moal eleh geleng. Jadi Cakramana masagi pisan; jadi mun tea mah neangan kabagjaan hirup Nyi Syarifah ka jamin pisan.” HANCA
