Η Στέγη μέσα από τα… μάτια τους. Της Νάταλης Μιχαηλίδου. Από την ιστοσελίδα
της κυπριακής εφημερίδας η Σημερινή.
ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΣ, ΔΙΑΜΗΝΥΟΥΝ ΟΙ ΟΙΚΟΤΡΟΦΟΙ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΥΦΛΩΝ ΑΓΙΟΣ ΒΑΡΝΑΒΑΣ
ΟΥΤΕ ΞΕΝΩΝΑΣ, ΟΥΤΕ ΙΔΡΥΜΑ. ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΚΑΤΑΓΡΑΦΕΤΑΙ
ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΥΤΙΣΗ ΤΩΝ ΒΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ
ΟΙΚΟΤΡΟΦΕΙΟΥ
Λίγο μετά τον εσπερινό, παραμονή της μεγάλης γιορτής του Αγίου Νικολάου, ο
Χρυσήλιος και ο Νίκος επιστρέφουν στη Στέγη. Πρόλαβαν να βρεθούν έγκαιρα στο
«καταφύγιό» τους προτού ξεσπάσει άλλη μια μπόρα εκείνο το μουντό απόγευμα
της περασμένης Τετάρτης. Στο ισόγειο, πίσω από τις ξύλινες, πράσινες πόρτες,
στο λιτό σαλόνι που συνθέτουν κάποιες παλιές πολυθρόνες, μια δυο πλαστικές
καρέκλες και μια τηλεόραση, τους περιμένει ο Παναγιώτης («ο μικρός»,
ξεκαθαρίζουν χαριτολογώντας οι υπόλοιποι). Οι ερωτήσεις λειτουργούν ως
παραίνεση για να ξεκινήσουν να ξετυλίγονται με νοσταλγική διάθεση ιστορίες
από τα παιδικά χρόνια, για τα τραγούδια, τους δασκάλους και τα παιχνίδια στη
Σχολή, που αποκαλούν και αισθάνονται «σπίτι και οικογένεια».
Πιάνουν κουβέντα μέχρι να ξεκινήσουν τα κεντρικά δελτία ειδήσεων και κάποιες
φορές -και το γνωρίζουν καλά οι γείτονές τους- την παρέα τους συντροφεύει
και το ακορντεόν του Νίκου. Το τουμπερλέκι του Παναγιώτη κρατά τον ρυθμό και
οι μελωδίες τους (το ρεπερτόριο περιλαμβάνει κυρίως παλιά λαϊκά και Νέο
Κύμα) ακούγονται μέχρι αργά το βράδυ στα απέναντι σπίτια και διαμερίσματα.
Μερικά σκαλοπάτια κι ένας μακρύς διάδρομος οδηγούν στα δωμάτια. Μπροστάρης
και ξεναγός ο Χρυσήλιος, με προορισμό το δωμάτιο του Αντρέα.
Ο παλαιότερος ένοικος του ξενώνα, ετών 72, με καταγωγή από την Επισκοπή
Λεμεσού, απολαμβάνει τον δικό του χρόνο ακούγοντας τις αγαπημένες του
ψαλμωδίες. «Είμαι ψάλτης στο εκκλησάκι δίπλα, του Αποστόλου Βαρνάβα»,
αυτοσυστήνεται, όταν τον «ξεκλειδώνει» η βραδινή φροντίστρια, Λίζα. Ως ο
αρχαιότερος, κέρδισε από τους υπόλοιπους κι ένα χαριτωμένο παρατσούκλι, που
αποκαλύπτεται ανάμεσα σε δυνατά γέλια και πειράγματα, υπό την προϋπόθεση να
παραμείνει… μυστικό!
Δεν είναι αριθμοί
Ένα 24ωρο προτού η «Σ» μπει στη Στέγη, που βρέθηκε υπό την απειλή λουκέτου,
μετά την απόφαση του Παγκύπριου Συνδέσμου Ευημερίας Τυφλών, οι
εναπομείναντες οικότροφοι -εφτά στο σύνολο- βγήκαν στον δρόμο για να
διαμαρτυρηθούν επειδή, όπως εξηγούν, ξεσπιτώνονται. «Πού να πάω, αν με
διώξουν; Σε γηροκομείο;», ρωτά με απόγνωση ο πιο πρόσφατος ένοικος του χώρου
(διαμένει στον ξενώνα τα τελευταία δύο χρόνια), αλλά ουδείς είναι σε θέση να
δώσει στον 60χρονο Παναγιώτη Γρηγορίου μια ικανοποιητική απάντηση.
Ο Νίκος Μιχαήλ από «την ωραία Λύση», όπως έσπευσε να δηλώσει με πλατύ
χαμόγελο, ζει στη Στέγη από το 1991 και δουλεύει στο εργαστήρι
καλαθοπλεκτικής της Σχολής. Ο 58χρονος Χρυσήλιος Θεοφάνους, από το Μαρώνι
Λάρνακας, με εκ γενετής τύφλωση στο δεξί μάτι, πέρασε για πρώτη φορά το
κατώφλι της Σχολής το 1965 ως μαθητής νηπιαγωγείου και διαμένει εκεί μόνιμα
από το 1986. Αναμένουν με την ίδια αγωνία, ξεκάθαρες κουβέντες για το δικό
τους αύριο, στον απόηχο της κινητοποίησης που προκάλεσε η «ακραία προκλητική
και απάνθρωπη ενέργεια αιφνίδιου και απροειδοποίητου τερματισμού από τις 12
Δεκεμβρίου των υποστηρικτικών υπηρεσιών φροντίδας, σίτισης, καθαριότητας και
οικογενειακής θαλπωρής σε επτά τυφλούς στη Λευκωσία», κατά την Παγκύπρια
Οργάνωση Τυφλών.
Την ίδια ώρα, διά στόματος του προέδρου του, Γιάννη Καραπατάκη, ο Σύνδεσμος
Ευημερίας Τυφλών, που ατύπως ανέλαβε τη διαχείριση της Στέγης περί το 1980,
έκανε λόγο στα ΜΜΕ για διαμονή δύο μόνο ανθρώπων σε μόνιμη βάση και για
μετεξέλιξη του προγράμματος μέσω «απο-ιδρυματοποίησης». Αποφασίζουν για τους
τυφλούς οι βλέποντες, σημειώνουν εμφαντικά οι φροντίστριες και αναφέρονται
σε μια φθίνουσα πορεία, που ξεκίνησε το 2013.
«Τους φόρτωσαν άγχος και κλάμα»
Η κατάσταση, όπως διαμορφώθηκε μετά την διά χειρός επίδοση των επιστολών
απόλυσης στο ολιγομελές προσωπικό «λόγω πλεονασμού», είναι ακόμα πιο δύσκολη
για τους παλαιότερους. Ο 35χρονος Παναγιώτης Αντωνίου, με βιώματα από τη
Σχολή τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολίας περί
τούτου. «Δεν είμαστε κορόιδα», ξεσπά, την ώρα που όπως δηλώνει ο πρόεδρος
της ΠΟΤ, Χριστάκης Νικολαΐδης, ο τερματισμός της απασχόλησης είναι
τελεσίδικος και γίνονται προσπάθειες, σε συνεννόηση με το Υπουργείο
Εργασίας, ώστε να εξευρεθεί εντός ιδιαίτερα στενών χρονοδιαγραμμάτων (12
Δεκεμβρίου) η καλύτερη δυνατή λύση.
Αν και παραμένει συγκρατημένα αισιόδοξος ότι ουδείς θα βρεθεί εκτός Στέγης,
εντούτοις κάνει λόγο για «διαχρονικές ευθύνες του Γραφείου Ευημερίας», υπό
την ομπρέλα του οποίου λειτουργεί βάσει νομοθεσίας η Σχολή. Ο χώρος στον
οποίο διαμένουν οι τυφλοί (εκ των οποίων οι 5 σε μόνιμη βάση), αποδεικνύει
του λόγου το αληθές, και στις εικόνες που αντικρίζει κανείς μπαίνοντας στη
Στέγη προστίθενται και οι υποδείξεις των ατόμων, που επί σειρά ετών
προσφέρουν εκεί τις υπηρεσίες τους. Τραγικότερη διάσταση, όμως, η αδιαφορία
των ιθυνόντων για τον αντίκτυπο που έμελλε να προκαλέσει στους άμεσα
επηρεαζόμενους η απόφαση του Συνδέσμου Ευημερίας Τυφλών, ότι δηλαδή
κρινόμενο ως μη βιώσιμο, το πρόγραμμα θα αλλάξει και θα αναληφθεί από
ανάδοχο φορέα.
«Τους φόρτωσαν άγχος και κλάμα», διαμαρτύρονται οι άνθρωποι που πασκίζουν
για την ευημερία τους, και η κατήφεια στα πρόσωπά τους τεκμηριώνει τη
δήλωση. Σ’ ένα κράτος που, μάλλον, δεν δικαιούται να περηφανεύεται για την
κοινωνική πολιτική του (αυτό τουλάχιστον καταμαρτυρούν τα στοιχεία για τους
άστεγους, το πενιχρό βιοτικό επίπεδο μεγάλης μερίδας των συνταξιούχων, οι
πολύτεκνοι γονείς, οι άνεργοι νέοι και πλειάδα δυσπραγούντων που κτυπούν
εναγωνίως την πόρτα της Πολιτείας αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο), τα άτομα
με οπτική αναπηρία δεν αποτέλεσαν εξαίρεση.
Τον κανόνα που θέλει τους αρμοδίους να επιδίδονται σε παρεμβάσεις την
υστάτη, για να επινοήσουν λύσεις σε διαχρονικά προβλήματα, απόρροια ως επί
το πλείστον της έλλειψης έγκαιρων ελέγχων και λήψης επαρκών προληπτικών
μέτρων, επιβεβαίωσε προσφάτως η ανάγκη που ώθησε τους οικοτρόφους και το
προσωπικό της Σχολής Τυφλών Άγιος Βαρνάβας να κατέλθουν σε διαμαρτυρία, με
σύνθημα «Ή θα πεθάνουμε ή θα νικήσουμε». Κι αυτό που καλούνται να νικήσουν
είναι τον κίνδυνο περιθωριοποίησής τους από το ίδιο το σύστημα.
«Το σκοτάδι είναι πολύ δύσκολο πράγμα»
Η ιστορία του 72χρονου σήμερα τυφλού ψάλτη, Ανδρέα Χρίστου, μοιάζει βγαλμένη
από κινηματογραφικό σενάριο. Σε ηλικία 7 χρονών βρέθηκε από τη Λεμεσό στη
Λευκωσία, μαζί με τον μικρότερο αδελφό του, Παναγιώτη, όταν ο τότε
διευθυντής της Σχολής Τυφλών έδωσε οδηγίες σε δασκάλες να εντοπίσουν τυφλά
παιδιά στο χωριό του, την Επισκοπή. Χτυπημένοι και οι δύο από ένα
κληρονομικό σύνδρομο που φέρει το όνομα της περιοχής, γεννήθηκαν με οπτική
αναπηρία και ήταν τότε, εκ των πραγμάτων, καταδικασμένοι στην απομόνωση.
Οι δασκάλες τούς συνάντησαν για πρώτη φορά στο πλιθαρένιο σπίτι της
οικογένειας και εισηγήθηκαν την εγγραφή τους στη Σχολή Τυφλών. Ο πατέρας
τους, τσαγγάρης στο επάγγελμα και η μητέρα τους, επισκέπτονταν τα παιδιά δύο
φορές τον χρόνο, Χριστούγεννα και Πάσχα. Με την ίδρυση της Στέγης, στις
αρχές της δεκαετίας του 1970, τα δύο αδέλφια μετακόμισαν στο οικοτροφείο,
σπίτι του Ανδρέα μέχρι σήμερα.
Πριν από μερικές μόνο εβδομάδες ζήτησε «με την καρκιάν καμένην», όπως
περιγράφει στη «Σ» η φροντίστριά του, Μαρία Γεωργίου, που διηγείται την
ιστορία του, να πάει ξανά στο σπίτι του στην Επισκοπή, 30 χρόνια μετά τον
χαμό των γονιών του. «Με τη βοήθεια της νονάς του προσπαθήσαμε να
εντοπίσουμε το σπίτι. Ήταν λίγες μόνο μέρες πριν φύγει από τη ζωή ο αδελφός
του, ο Παναγιώτης», εξιστορεί συγκινημένη. «Ζήσαμε συγκλονιστικές στιγμές
στο καφενείο και στη γειτονιά όπου ήταν κάποτε το πατρικό του», συνεχίζει
και μεταφέρει την εικόνα των ηλικιωμένων χωριανών που έτρεξαν να αγκαλιάσουν
τον Ανδρέα, που «τον θυμήθηκαν από τον καιρό που ήταν παιδί».
Το σπίτι, όμως, οικόπεδο. «Έβαλε τα χέρια στα κάγκελα και μού ζητούσε
επίμονα να του πω τι βλέπω», λέει η γυναίκα, που, μετά από 23 χρόνια
προσφοράς στους τυφλούς, βλέπει την πόρτα της εξόδου ως πλεονάζον προσωπικό.
Η καρδιά της ράγισε: «Χώμα, Ανδρέα μου, κάποιες πορτοκαλιές και κάποιες
λεμονιές» ψέλλισε, εξηγώντας του ότι το σπίτι του δεν ήταν πια εκεί. Ο
Ανδρέας ζει ακόμα στη Στέγη. Είναι πια το μόνο σπίτι που γνωρίζει, βιώνοντας
καθημερινά τη σπαρακτική πραγματικότητα που καταγράφει μετά από κάποια
δευτερόλεπτα σιωπής, ως επίλογο της «βιογραφίας του», η Μαρία Γεωργίου: «Το
σκοτάδι είναι πολύ δύσκολο πράγμα».
Και εγένετο Σχολή
1928. Καϊμακλί. «Έκκλησις υπέρ ιδρύσεως και λειτουργίας Όικου Τυφλών εν
Κύπρω». Κάποιες γυναίκες, αγγλικής καταγωγής, περιμαζεύουν τον μικρό Κυριάκο
Πηλείδη και αποφασίζουν να τον βοηθήσουν, προσφέροντάς του στέγη και
εγγράφοντάς τον στο σχολείο του Αγίου Κασσιανού. Ένα χρόνο μετά, η σύζυγος
τού τότε κυβερνήτη της Κύπρου, Λαίδη Λουίζα Στορς, ιδρύει σχολείο για τυφλά
παιδιά με την ονομασία «Σχολή Τυφλών Άγιος Βαρνάβας», που λειτουργεί με
τέσσερεις μαθητές.
Στις 12 Μαΐου 1930, η Σχολή ανοίγει επίσημα και τα πρώτα χρόνια καλύπτει τα
λειτουργικά της έξοδα με εισφορές των Δήμων, της Εκκλησίας, συνεισφορές
πολιτών, φιλανθρωπικών οργανώσεων και μια συμβολική κυβερνητική επιχορήγηση.
Ο Κυριάκος Πηλείδης είναι ο πρώτος τυφλός μαθητής που γράφεται στο μητρώο. Η
Σχολή, που άνοιξε τις πόρτες της και για κορίτσια το 1947, στεγάζεται μέχρι
και το 1960 σε διάφορα κτήρια της Λευκωσίας - στον Άγιο Κασσιανό, στον Άγιο
Λουκά, στους Αγίους Ομολογητές και αργότερα στην οδό Λάρνακας, μετέπειτα
Μακαρίου Γ’.
Από το 1964 μέχρι σήμερα στεγάζεται επί της οδού 28ης Οκτωβρίου στον
Στρόβολο και κατά την 90χρονη ιστορία της έχει προσφέρει στέγαση, σίτιση,
εκπαίδευση, εργοδότηση και, το σημαντικότερο, το αίσθημα του ανήκειν στα
μέλη της. Με τα λόγια του πρώτου δασκάλου της Σχολής, Αριστείδη Χαραλαμπίδη,
τον Οκτώβρη του 2001:
«Για αιώνες τα τυφλά άτομα της Κύπρου δεν είχαν να προσβλέπουν σε τίποτα,
παρά στον εξευτελισμό και στην περιθωριοποίηση. Αυτή ήταν δυστυχώς η εικόνα.
Η ιστορία της εκπαίδευσης των τυφλών στην Κύπρο είναι στενά συνδεδεμένη με
την ιστορία της ίδρυσης και λειτουργίας της Σχολής Τυφλών Άγιος Βαρνάβας.
Μια πλούσια και ανοδική πορεία, ένας συνεχής αγώνας, μια συλλογική
προσπάθεια ήταν το στίγμα που χαρακτηρίζει την ιστορία της εκπαίδευσης των
τυφλών, τα τελευταία 90 χρόνια. Οι αντιξοότητες, τα αδιέξοδα δεν στάθηκαν
ικανά ν’ ανακόψουν αυτό που ξεκίνησε στις 8 του Γενάρη του 1929».
----- Original Message -----
From: "Christakis Nicoliades" <[email protected]>
To: "orasi mailing list" <[email protected]>
Sent: Monday, January 07, 2019 10:36 PM
Subject: [Orasi] Η Ιστορία της Εκπαίδευσης των Τυφλών της Κύπρου
Η μεγαλύτερη φυσιογνωμία στο χώρο των τυφλών στην Κύπρο ήταν ο Νίκος
Υερείδης.
Σ' αυτόν αναφέρομαι στο τελευταίο μου μήνυμα σήμερα.
Απεβίωσε το έτος 2013 ακριβώς 34 ολόκληρα χρόνια από την πρόωρη
αφυπηρέτηση του από τη θέση του Διευθυντή, από τη Σχολή Τυφλών, για να
αφοσιωθεί στην εκπλήρωση του άλλου μεγάλου οράματος του που αφορά την
εκπαίδευση και καταγράφεται στην ιστορία ως η διεθνούς φήμης Σχολή Φάλκον
της Λευκωσίας.
Οι μνήμες, ωστόσο, από τις δυο χρυσές δεκαετίες που ο Νίκος Ιερείδης
διετέλεσε Διευθυντής της Σχολής Τυφλών παραμένουν πολύ νωπές και βαθειά
χαραγμένες σε όσους ζήσαμε μαζί του τις δεκαετίες του 60 και 70.
Ο Νίκος Ιερείδης άφησε ανεξίτηλη τη Σφραγίδα του σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη
φάση της ιστορίας της Σχολής Τυφλών, όπου όχι μόνο κατάφερε να
ορθοποδήσει, αλλά σύμφωνα και με τον ίδιο τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο η Σχολή
αναδείχθηκε πραγματικά σε ένα «πολυτεχνείο», παρουσιάζοντας πολύ ψιλά
επιτεύγματα και διακρίσεις.
Η ανάληψη με την ανακήρυξη της Κύπρου σε ανεξάρτητη Δημοκρατία της
Διεύθυνσης της Σχολής Τυφλών από το Νίκο Ιερείδη, έδωσε το έναυσμα για
άλματα πραγματικής προόδου στην εκπαίδευση των Τυφλών στη χώρα μας.
Τα εκπαιδευτικά προγράμματα και οι κτιριακές εγκαταστάσεις, αντικρίστηκαν
με μια νέα θεώρηση, μια καινούργια φιλοσοφία, και ο Νίκος Ιερείδης
μετουσίωσε στην πράξη ένα βαθυστόχαστο, μεγαλεπήβολο όραμα. Κατέστει ο
πρωτοπόρος οδηγός της πορείας των τυφλών προς την πρόοδο και την ευημερία
τους για δυο συνεχείς δεκαετίες.
Με το ζήλο και το δυναμισμό που το διακατείχε, κατάφερε να μετατρέψει το
φιλανθρωπικό εκείνο ίδρυμα της πρώτης τριακονταετίας λειτουργίας της
Σχολής, σε έπαλξη αγώνων και διεκδικήσεων και τους ίδιους τους Τυφλούς από
πολίτες δεύτερης κατηγορίας σε ισότιμους και ισάξιους των βλεπόντων.
Η περίοδος από το 1960 μέχρι το 1980 αποτέλεσε ένα σκληρό αγώνα, τον οποίο
ο Νίκος Ιερείδης κέρδισε με τη μέγιστη δυνατή επιτυχία.
Το ζηλευτό επίπεδο στο οποίο ο Νίκος Ιερείδης οδήγησε τη Σχολή Τυφλών την
κατέστησε περιζήτητη ακόμα και για τυφλούς μαθητές από την Ελλάδα και
άλλες γειτονικές μας χώρες.
Ο Νίκος Ιερείδης ήταν για όλους τους τυφλούς ο δεύτερος πατέρας μας. Όχι
μόνο γιατί είμαστε μαζί πολύ περισσότερο χρόνο από ότι με τις οικογένειες
μας, αλλά και γιατί όταν σπεύδαμε κοντά του, άκουε με προσοχή όλες τις
έννοιες και τις δυσκολίες μας και είχε πάντα έτοιμες λύσεις για όλα τα
ζητήματα.
Επέβαλε από την αρχή της λειτουργίας της νέας Σχολής Τυφλών μια
αξιοζήλευτη πειθαρχία και με την ορθότητα των ενεργειών του έδωσε στη
Σχολή μια ξεχωριστή αίγλη και θέση στο εκπαιδευτικό στερέωμα.
Κάθε μέρα που ξημέρωνε ήταν διαφορετική για το Νίκο Ιερείδη και τη Σχολή
Τυφλών. Υλοποιούσε σταδιακά το όραμα του με γνώμονα πάντα την πρόοδο, τα
συμφέροντα, τις ανάγκες και την ευημερία των τυφλών της Κύπρου. Πρώτο
μέλημα του ήταν η δημιουργία ασφάλειας για τους τυφλούς και ελεύθερης
πρόσβασης τους σε όλους τους χώρους της Σχολής Τυφλών, εφαρμόζοντας
πολιτικές και πρακτικές που άλλοι Οργανισμοί στη χώρα μας ανακάλυψαν 30
χρόνια αργότερα.
Μέσα σε μια μόνο δεκαετία, λειτούργησε επίσης αίθουσα τελετών, πισίνα,
γήπεδα και χώρους γυμναστικής και κατασκηνώσεων και διαμόρφωσε χώρους για
την καλλιέργεια διαφόρων προϊόντων. Προχώρησε στην κατασκευή του πρώτου
σύγχρονου αμφιθεάτρου της Κύπρου καθώς και στη λειτουργία του παρεκκλησίου
του Αποστόλου Βαρνάβα. Έψαλλε ο ίδιος στο εκκλησάκι μαζί με τους μαθητές
και το προσωπικό της Σχολής τις Κυριακές και τις μεγάλες γιορτές.
Το έργο του συνεχίστηκε με την ίδια ένταση μέχρι την ημέρα της
αφυπηρέτησης του τον Ιούλιο του 1979, κάτι που σηματοδότησε μια τεράστια
απώλεια για τους τυφλούς στη χώρα μας.
Η Σχολή Τυφλών της περιόδου Ιερείδη ήταν ένα πολύ ζωντανό κύτταρο στην
Κυπριακή κοινωνία. Εκατό σχεδόν άτομα διέμεναν στη Σχολή Τυφλών, που
έσφυζε καθημερινά από ζωή και δραστηριότητα. Ο αρχηγός παρακολουθούσε
διακριτικά τα πάντα και παρέμβαινε μόνο όταν χρειαζόταν για να μας
επαναφέρει σε κανονική πορεία.
Πέραν από τα συνηθισμένα μαθήματα μας, όλοι ανεξαιρέτως είχαμε και
επιπρόσθετες ασχολίες όπως η μουσική, το θέατρο, η τέχνη και ο αθλητισμός,
όπως αυτός μας καθοδηγούσε ανάλογα με τα ενδιαφέροντα και την κλίση μας. Η
χορωδία και η θεατρική ομάδα της Σχολής Τυφλών όργωνε την Κύπρο για να
παρουσιάσει τραγούδια και θεατρικά έργα που έγραφε ο ίδιος ο Διευθυντής
μας.
Ήταν πράγματι αυστηρός μαζί μας, αλλά πάντα σωστός και απαιτούσε
ειλικρίνεια και συνέπεια με αξιοπρέπεια από όλους.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι τη δεκαετία του 70 όταν άρχισαν να αποφοιτούν
οι πρώτοι μαθητές του Ιερείδη και παρά τις αντίξοες συνθήκες που
επικρατούσαν τότε, είχαμε το μεγαλύτερο μέχρι σήμερα αριθμό τυφλών που
φοίτησαν σε πανεπιστήμια της Ελλάδας και αλλού.
Ο κύριος Ιερείδης όπως όλοι μας το φωνάζαμε, δε νοιαζόταν μόνο για τα
παιδιά και τους έφηβους τυφλούς. Λειτούργησε πολύ νωρίς τους λεγόμενους
οίκους νέων, νεανίδων και ηλικιωμένων, όπου βρίσκουν καταφύγιο πολλοί
τυφλοί που για διάφορους λόγους δεν είχαν οικογένεια ή/και κατοικία.
Ίδρυσε, επίσης, το Εργαστήριο κατασκευής ειδών καλαθοπλεκτικής και
χειροτεχνημάτων, όπου εκπαιδεύτηκαν και εκπαιδεύονται μέχρι και σήμερα
πολλοί τυφλοί στην καλαθοπλεκτική και στη χειροτεχνία.
Τεράστια ήταν, επίσης, η συνεισφορά του τις μαύρες εκείνες ημέρες του
πραξικοπήματος και της τούρκικης εισβολής, όπου μερίμνησε άμεσα για την
επιδιόρθωση της Σχολής από τις ζημιές που υπέστη από τους αεροπορικούς
βομβαρδισμούς στην περιοχή, ώστε η Σχολή να διαμορφωθεί και λειτούργησε ως
κέντρο υποδοχής εγκλωβισμένων και διανομής τροφίμων και ρουχισμού, όπου ο
Νίκος Ιερείδης συντόνιζε ακόμα και τις δραστηριότητες του Ερυθρού Σταυρού
που βρήκε στέγη στη Σχολή Τυφλών μαζί με μεγάλο αριθμό προσφύγων τυφλών
ηλικιωμένων.
Πάντα μου έλεγε ότι η Σχολή Τυφλών δεν είναι ένα απλό σχολείο για τυφλά
παιδιά. Όταν λέμε Σχολή Τυφλών, μου έλεγε, εννοούμε «σχολείο ζωής» που θα
είναι στη διάθεση όσων από τους τυφλούς το έχουν ανάγκη από τη γέννηση
τους μέχρι τα βαθιά τους γεράματα.
Από μέρους των εκατοντάδων τυφλών που έζησαν από κοντά το Νίκο Ιερείδη
εκφράσουμε τον απεριόριστο σεβασμό μας και τη βαθειά μας εκτίμηση και
ευγνωμοσύνη προς τον άνθρωπο που μας έβαλε στο σωστό δρόμο της ζωής. Χωρίς
το Νίκο Ιερείδη δε θα μπορούσαμε να γίνουμε χρήσιμοι άνθρωποι στην
κοινωνία.
Πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες/προσωπικότητες στη χώρα
μας στη σύγχρονη ιστορία της, το έργο του οποίου έχει τεράστια σημασία όχι
μόνο για τους τυφλούς αλλά και ολόκληρη την Κυπριακή κοινωνία.
Είμαστε πολύ περήφανοι όσοι το γνωρίσαμε από κοντά!
Χριστάκης Νικολαϊδης
---
Αυτό το e-mail ελέγχθηκε για ιούς από το πρόγραμμα Avast antivirus.
https://www.avast.com/antivirus
________
Orasi mailing list
για την διαγραφή σας από αυτή την λίστα στείλτε email στην διεύθυνση
[email protected]
και στο θέμα γράψτε unsubscribe
Για να στείλετε ένα μήνυμα και να το διαβάσουν όλοι οι συνδρομητές της
λίστας στείλτε email στην διεύθυνση
[email protected]
διαβάστε τι συζητά αυτή η λίστα
http://hostvis.net/mailman/listinfo/orasi_hostvis.net
Για το αρχείο της λίστας
http://www.mail-archive.com/[email protected]/
Εναλλακτικό αρχείο:
http://hostvis.net/pipermail/orasi_hostvis.net/
παλαιότερο αρχίο (έως 25/06/2011)
http://www.freelists.org/archives/orasi
__________
NVDA δωρεάν αναγνώστης οθόνης ένα πρόγραμμα ανοιχτού λογισμικού
http://www.nvda-project.org/
_____________
Τα ηχογραφημένα βιβλία με φυσική φωνή που ανεβαίνουν στις βιβλιοπροτάσεις
προσφέρονται από τις βιβλιοθήκες που λειτουργούν οι φορείς των τυφλών
____________
________
Orasi mailing list
για την διαγραφή σας από αυτή την λίστα στείλτε email στην διεύθυνση
[email protected]
και στο θέμα γράψτε unsubscribe
Για να στείλετε ένα μήνυμα και να το διαβάσουν όλοι οι συνδρομητές της λίστας
στείλτε email στην διεύθυνση
[email protected]
διαβάστε τι συζητά αυτή η λίστα
http://hostvis.net/mailman/listinfo/orasi_hostvis.net
Για το αρχείο της λίστας
http://www.mail-archive.com/[email protected]/
Εναλλακτικό αρχείο:
http://hostvis.net/pipermail/orasi_hostvis.net/
παλαιότερο αρχίο (έως 25/06/2011)
http://www.freelists.org/archives/orasi
__________
NVDA δωρεάν αναγνώστης οθόνης ένα πρόγραμμα ανοιχτού λογισμικού
http://www.nvda-project.org/
_____________
Τα ηχογραφημένα βιβλία με φυσική φωνή που ανεβαίνουν στις βιβλιοπροτάσεις
προσφέρονται από τις βιβλιοθήκες που λειτουργούν οι φορείς των τυφλών
____________
