Nieuw-Vlaamse Alliantie - E-post Nieuwsbrief
Datum: 17/01/2002 Dag JVD Politics.be, ____________________________________ 21-puntenplan voor een toekomstgericht Vlaams gezinsbeleid Door: Nieuw-Vlaamse Alliantie Naam/functie: Chris Vandenbroeke, Vlaams parlementslid, Frieda Brepoels, kamerlid Sinds enkele decennia zit gezinsbeleid in het conservatief verdomhoekje. Nog steeds wordt gezinsproblematiek vereenzelvigd met �de vrouw aan de haard�, kinderkweek en katholieke moraal. Nochtans is het gezinsbeleid in onze buurlanden, zoals Frankrijk en Duitsland, wel degelijk aanwezig in het politiek debat en beleid. Partijen als de SPD, Die Gr�nen, maar ook Labour en de Franse PS, zetten het demografisch deficit op de politieke agenda. Zij realiseren zich dat het behoud van de welzijnsstaat verbonden is met de demografische evolutie en met een echt gezinsbeleid. De N-VA treedt hun discours ten volle bij en wil ook in Vlaanderen de eerste aanzet geven tot een toekomstgericht gezinsbeleid. Als syndicaat van het algemeen Vlaams belang en dus ook als uitgesproken gezinspartij, vraagt de N-VA prioritaire aandacht voor een toekomstgericht Vlaams gezinsbeleid in al haar facetten . Niet alleen het prijskaartje van de kinder�last�, maar ook de toenemende werkdruk en de stijging van het aantal gezinnen met twee kostwinners, maakt dat ouders vandaag over-bevraagd worden. Van levenskwaliteit is steeds minder sprake. Daarnaast neemt de vergrijzing van onze maatschappij onrustwekkende vormen aan. De demografische aflossing van de wacht is niet meer verzekerd . Om deze mogelijk te maken heeft Vlaanderen minstens 80.000 kinderen per jaar nodig, in 2001 werden in Vlaanderen 60.000 kinderen geboren. Een kwart te weinig als men denkt aan de vervanging van de generaties. Vlaanderen zou moeten kunnen rekenen op 2,1 kind per vrouw. Vorig jaar bedroeg de score in Vlaanderen 1,4. Dat is trouwens merkelijk lager dan in de buurgewesten Brussel en Walloni�. De Vlaamse politieke armslag inzake gezinsbeleid is vandaag beperkt tot onder meer kinderopvang en buitenschoolse activiteiten. Gezinsbeleid is immers nog altijd een hoofdzakelijk Belgische zaak, al was het maar omdat een Franstalige minderheid niet wil raken aan de sacrosancte eenheid van de Belgische Sociale Zekerheid. Nochtans maakt de overheveling naar de gemeenschappen van de normerings- en uitvoeringsbevoegdheden inzake het gezondheids- en gezinsbeleid, expliciet deel uit van het Vlaams regeerakkoord. Toch mag dit de Vlaamse overheid niet beletten alvast een eigen beleid, die naam waardig, uit te tekenen en aanzetten te geven waar mogelijk. Een echt gezinsbeleid is veel meer dan alleen maar het vergemakkelijken van de kinderwens. Een volledig gezinsbeleid moet aandacht hebben voor zowel de kwantitatieve als de kwalitatieve verzuchtingen van het gezin. Investeren in nieuw leven is ��n zaak, ook soepele en betaalbare opvang- en opvoedingsmogelijkheden maken deel uit van een toekomstgericht gezinsbeleid. Uiteraard kan de hier voorgestelde aanzet tot een Vlaams gezinsbeleid geen waardeoordeel inhouden over de gekozen gezinsvorm zelf. Zoals het ook geen uitspraak kan zijn over het al dan niet invullen van de mogelijke kinderwens. Kiezen voor een gezin en dat onder welke formule ook, is een persoonlijke keuze. De samenleving dient deze keuze echter ook mogelijk te maken. Geen aflossing van de wacht meer Kiezen voor kinderen, is kiezen voor de toekomst. En met die toekomst loopt het in Vlaanderen nu al grondig fout. De demografische aflossing van de wacht is niet meer verzekerd. Die evolutie hoeft ons nochtans niet te verbazen. Alles wijst er op dat de re�le kinderwens in Vlaanderen draait rond de 2 tot 3 kinderen. Dat is de verzuchting, maar de dagelijkse werkelijkheid maakt het invullen van die wens onmogelijk. De keuze voor een gezin en voor kinderen is, ook anno 2002, niet louter een keuze voor bepaalde waarden, maar ook een keuze met ingrijpende financi�le gevolgen . Jonge gezinnen die bereid zijn om te investeren in nieuw leven en dus in de toekomst van de samenleving, worden gestraft. Intussen moeten we wel "anderen" ter hulp roepen om de actieve welvaartstaat te bestendigen en de betaalbaarheid van de verzorgingstaat te blijven garanderen. Deze situatie staat haaks op wat een eigentijds gezinsbeleid zou moeten zijn. Voor Vlaanderen begint alles bij de absolute noodzaak om het gezinsbeleid integraal van het Belgische federale niveau over te hevelen naar de gemeenschappen. De overheveling zou trouwens al een gedeeltelijk antwoord kunnen zijn op de vanzelfsprekende vraag "wie gaat dat betalen". De Vlaamse kinderbijslagen alleen al zijn goed voor jaarlijks 120 miljard. Wel is het een open vraag of de financiering van de kinderbijslagen � evenzeer trouwens als voor de gezondheidszorgen � exclusief vanuit het stelsel van de SZ blijvend moet opgebracht worden. Als vanzelf wordt hierdoor namelijk het concurrentiegegeven van de economie bovenmatig belast en gehypothekeerd. Kinderbijslagen versus opvoedingskosten Het is geen geheim dat het bedrag van de kinderbijslag niet overeenstemt met het re�le prijskaartje voor de geboorte en de opvoeding van kinderen. Een concreet voorbeeld: een gezin met 2 verdieners (samen 100.000 frank per maand) met twee kinderen, 9 jaar en dus lager onderwijs en 13 jaar of secundair onderwijs volgend. Van studietoelagen is gezien het inkomen geen sprake. Inkomen = 100.000 frank per maand; Kindergeld: 3.780 en 6.312 = 10.182 frank per maand: Fiscale aftrek 32.046 frank / 12 maanden = 2.670 frank per maand; Som: 112.852 frank per maand. Opvoedingskost = 26.366 frank per maand Leerplichtonderwijs = 3.000 frank per maand Buitenschoolse opvang Of 45 frank per uur = 2.160 frank per maand Som = 31.526 frank per maand. Samengevat: tegenover een samengevoegd inkomen staat een globaal prijskaartje voor de opvoeding van liefst 28 procent of bijna ��n derde van het gezinsinkomen. Kinderen 'koopt' men dus niet om het geld. Maar het omgekeerde is evenzeer uit den boze, investeren in nieuw leven mag niet bemoeilijkt of ontmoedigd worden. Zeker als men rekening houdt met de kostprijs bij het begin van de levensfase. Nog maar pas werd beslist dat de opvang voor kinderen duurder wordt voor hen die het beter hebben dan die vele anderen. Maar toch duurder. Wat als het gaat om kinderen die met een handicap door het leven gaan? Kinderen die weliswaar kunnen rekenen op de vaak tomeloze inzet van hun ouders, die zelf wel in de kou blijven staan als ze om extra hulp gaan aankloppen bij de samenleving. Dagelijks bijna wordt bericht over - vanzelfsprekend uitzonderlijke - gevallen die de ouders wel bergen geld kosten, maar die net door de mazen van het net glippen. Kinderopvang, nadien studeren. Diverse hooggestemde internationale verklaringen stipuleren de volledige kosteloosheid van het onderwijs . Ouders met studerende kinderen weten dat het hier louter mooie principes betreft. Zeker wanneer het om voortgezet onderwijs gaat: een universiteitsstudent kost jaarlijks al snel 150.000 tot 200.000 fr. per student. En dat geldt voor zestig procent van de 18 jarigen! Tussendoor zijn er soms ook de gederfde inkomsten: omdat men zelf voor de kinderopvang wil zorgen of omdat men de uithuizigheid van de kinderen zoveel mogelijk wil beperken en daarvoor de mogelijke eigen carri�re even opzij zet. De N-VA geeft de aanzet tot een toekomstgericht Vlaams gezinsbeleid Voorliggend puntenplan vormt een aanzet naar een volwaardig gezinsbeleid. De N-VA legt een pakket maatregelen voor, die het zelf gekozen ouderschap moeten vergemakkelijken. 1. De volledige overheveling van het stelsel van de kinderbijslagen naar de Gemeenschappen. Overwogen moet worden of de financiering integraal door bijdragen dan wel vanuit de algemene middelen kan opgebracht worden (cf. vertekening van het concurrentiegegeven). 2. Ouderschap impliceert ouderplicht en verantwoordelijkheidszin. En dat zowel tegenover de kinderen als tussen de partners onderling, maar ook tegenover de samenleving waarin men zich beweegt. 3. Opwaardering van de kinderbijslagen en betere afstemming ervan op de opvoedingskosten. Dit met 25 procent voor het eerste en 10 procent voor het tweede kind. 4. Met het oog op betere opvang van risicogroepen in de samenleving, is er regelmatige medische begeleiding tijdens de zwangerschap. Tijdens het eerste levensjaar wordt gezorgd voor regelmatige medische consultaties. 5. Volledige terugbetaling van medische kosten voor een vruchtbaarheidsbehandeling, wanneer zich v��r de leeftijd van 40 jaar medisch vastgestelde vruchtbaarheidsstoornissen voordoen. 6. Bij de geboorte van tweelingen wordt gedurende ��n jaar sociale hulp georganiseerd. 7. Mogelijkheid tot verdubbeling van het bevallingsverlof voor de vrouw tot een periode van maximaal 6 maanden. 8. Voor de mannelijke ouder wordt de mogelijkheid van een zorgverlof ingevoerd van maximum 20 dagen op te nemen tijdens de eerste zes maanden na de bevalling. 9. Inzake adoptie blijft de beginseltoestemming bij de vrederechter en dat tot zolang de wetgeving terzake een federale aangelegenheid blijft. Het geschiktheidsonderzoek, de begeleiding, de nazorg en de controle op de kostprijs voor een adoptie is een opdracht voor de Gemeenschappen. Zij richten daartoe elk voor zich een Hoge Raad voor Interlandelijke Adoptie op. 10. De recente aanpassing van de ouderlijke bijdrage voor opvang in georganiseerde kinderdagverblijven is een stap in de goede richting. De bedoeling moet zijn de mogelijke financi�le drempelvrees bij lage inkomens om aan te kloppen bij een kinderdagverblijf volledig weg te werken. 11. Toekenning (M/V) van een "zorgloon" (onder de vorm van een ouderschapsvergoeding of te zien als loopbaanonderbreking) van 750 Euro/maand gedurende 12 maanden. 12. Het sociaal statuut van de onthaalmoeders moet zodanig worden aangepast dat zij kunnen rekenen op een arbeidsrechtelijk statuut zoals nu al voorzien in de Belgische sociale zekerheid. 13. Ondernemingen die beslissen een eigen kinderopvang te organiseren kunnen daarvoor rekenen op fiscale gunstmaatregelen of subsidies. 14. Integrale overdracht naar de Gemeenschappen van de middelen uit het federale Fonds Collectieve Uitrusting en Diensten, de zgn. FCUD-middelen en aanwending voor de verdere uitbouw van de "Initiatieven Buitenschoolse Kinderopvang", de zgn. IBO�s. 15. Bij huisvestingondersteuning wordt per persoon ten laste een bedrag voorzien van 100.000 frank. Inzake de meeneembaarheid van reeds betaalde registratierechten (= 504.000 frank of 12.500 Euro) wordt daar bovenop een vrijstelling ingevoerd van 50.000 frank (1250 Euro) per kind ten laste. 16. Voor eenoudergezinnen wordt het onderhoudsgeld in hoofde van de ontvanger tot een bedrag van 100.000 frank (of 2500 Euro) per kind vrijgesteld. 17. Alle kinderen van zowel gehuwde als niet gehuwde samenwonenden of uit eenoudergezinnen, kunnen via vakantiejobs ieder 100.000 frank (of 2500 Euro) belastingsvrij verdienen. 18. Leerplichtonderwijs, zowel het lager als het secundair onderwijs wordt daadwerkelijk kosteloos. Dat is trouwens voorzien in zowel de Belgische Grondwet als in de Universele Verklaring van de Rechten van het Kind. 19. Aansluitend bij het doorvoeren van het vorige punt, vervalt het stelsel van de studiebeurzen. 20. Voor kinderen in het leerplichtonderwijs wordt openbaar vervoer van en naar school gratis. 21. Optimalisatie van het stelsel van studiebeurzen voor het hoger en het universitair onderwijs. Dat betekent het welvaartvast maken van de beurzen en een aanpassing van de instapdrempel ten bedrage van 20 procent als van de toegekende enveloppe ten bedrage van 10 procent. Wie zal dat betalen? Het voorgestelde pakket dat uiteraard niet in ��n zucht kan worden gerealiseerd � het gaat om een "stappen"-plan � laat zich gedeeltelijk ten koste van de sociale zekerheid en gedeeltelijk uit algemene middelen betalen. Levenskwaliteit met daarin onder meer de mogelijkheid om een waardevol gezinsleven uit te bouwen, kan nu eenmaal niet met alleen maar grote woorden. Echter, als uitgesproken gezinspartij, legt de Nieuw-Vlaamse Alliantie de fundamenten van een volwaardig kindbewust en kindvriendelijk Vlaams gezinsbeleid. Actueel en toekomstgericht, dat is precies de belangenbehartiging waar de Nieuw-Vlaamse Alliantie voor staat. Een zorg die moet samengaan met een gedoseerde afweging van vrijheid en verantwoordelijkheid, met rechten en plichten voor elkeen die volwaardig aan het gemeenschapsleven deelneemt. Dit alles binnen een verantwoorde solidariteit tussen allen die binnen die samenleving leven en werken. Voor meer informatie: Ben Weyts, woordvoerder e-post: [EMAIL PROTECTED] [mailto:[EMAIL PROTECTED]] Url : www.n-va.be Tel : 02/219.49.30 Fax : 02/217.35.10 ____________________________________ Voor aanpassing van uw persoonlijke gegevens of voor het opzeggen van uw e-post abonnement kan u terecht op : http://www.n-va.be/epost.asp
