ponedeljak 17. decembar 2002
U.N. International Criminal Tribunal
Public Information Services
/Press Unit/Sluzba za informisanje javnosti
The Hague. P.O. Netherlands
Tel.: +31-70-416-5356; Fax: +31-70-416-5355
IZJAVA BILJANE PLAVSIC PRED HASKIM TRIBUNALOM
DATA 17. DECEMBRA 2002 GODINE
Gospodine Predsjedavajuci, gospodjo Tuziteljice,
branioci - zahvaljujem se sto ste mi pruzili priliku da
danas govorim.
Prije skoro dvije godine dosla sam ovde kao optuzena za
ucesce u zlocinima protiv drugih ljudskih bica, pa cak i
protiv covjecnosti. Dosla sam iz dva razloga: da se
suocim sa ovim optuzbama i da postedim moj narod -
jer je bilo jasno da bi oni platili cijenu bilo cijeg
nedolaska. Do sada sam imala priliku da preispitam ove
optuzbe, i da ih, zajedno sa mojim braniocima,
provjerim i procjenim. Sada sam se uvjerila i prihvatam
da su vise hiljada nevinih ljudi bili zrtve organizovanog i
sistematicnog djelovanja da se uklone Muslimani i Hrvati
sa podrucja koje su Srbi smatrali svojim. U to vrijeme, ja
sam olako ubjedila samu sebe da je ovo pitanje
opstanka i samoodbrane. U stvari, i vise od toga - nase
rukovodstvo, ciji sam bila neophodan dio - vodilo je
poduhvat koji je za zrtve imao nebrojene nevine ljude.
Objasnjenja samoodbrane i opstanka ne pruzaju
opravdanje. Na kraju, cak i nasi sunarodnici su rekli da
smo u ovom ratu izgubili svoju plemenitost.
Postavljaju se ocigledna pitanja: ako je ova istina sada
tako jasna, zasto je ja nisam vidjela ranije; i - kako su
nase rukovodstvo i oni koji su ga slijedili mogli pociniti
takva djela?
Odgovor na oba pitanja je vjerujem - strepnja -
zaslepljujuca strepnja koja je dovela do opsesije,
narocito za one od nas za koje je Drugi svijetski rat ziva
uspomena, da Srbi vise ne dopuste sebi da budu zrtve.
cineci ovo, mi u rukovodstvu smo prekršili najosnovniju
duznost svakog ljudskog bica - duznost da se uzdrzi i
postuje dostojanstvo drugih. Bili smo opredeljeni da
ucinimo sve sto je neophodno da prevladamo.
Iako sam vise puta bila upoznata sa navodima o surovim
i neljudskim postupcima protiv ne-Srba - odbila sam da
se sa time suocim, ili cak da ih provjerim. Ustvari, ja sam
se potpuno predala govorenju o nevinim srpskim
zrtvama ovoga rata. Ovaj svakodnevni rad potvrdio je
moje uvjerenje da se borimo za svoj opstanak, i da je u
ovoj borbi medjunarodna zajednica nas neprijatelj. I
tako sam ja jednostavno poricala te navode, cak ih i
neprovjeravajuci. Ostala sam sigurna u mom uverenju
da Srbi nisu sposobni da ucine nesto tako. U ovoj
opsesiji da vise nikada ne postanemo zrtve - dopustili
smo sebi da postanemo pocinioci.
Culi ste jucer, a i delimicno danas opsirno o patnjama
koje su ovim prouzrokovane. Ja prihvatam odgovornost
za moj udeo u tome. Ova odgovornost je moja - i samo
moja. Ona se ne proteze na druge lidere i njihovo pravo
da se brane. Ona se zasigurno ne proteze na nas srpski
narod, koji je vec platio visoku cijenu za postupke naseg
rukovodstva.
Saznanje da sam odgovorna za takve ljudske patnje i za
kaljanje ugleda mog naroda, uvjek ce ostati dio mene.
Postoji pravda koja zahtijeva zivot za svaki nevini zivot,
smrt za svaku gresnu smrt. Za mene, naravno, nije
moguce da odgovorim zahtijevima takve pravde. Ja
jedino mogu da uradim ono sto je u mojoj moci i da se
nadam da ce to biti od neke koristi - da spoznam istinu,
da je kazem i da prihvatim odgovornost. Ovo ce, ja se
nadam, pomoci muslimanskim, hrvatskim i srpskim
nevinim zrtvama da ne postanu obuzeti gorcinom, koja
cesto postaje mrznja, i koja je - na kraju - samo
-unistavajuca.
Sto se tice mog naroda - rekla sam danas nesto ovde o
njegovom ugledu. Mislim da je stoga bitno da pojasnim
o cemu govorim.
Danas u Beogradu, u centru Beograda, stoji pod
kupolom jedna crkva, još uvijek u izgradnji, a izgradnja
je pocela davne 1935. godine. Nas narod je istrajao u
izgradnji ove crkve, posvecene covjeku, koji je - vise
nego iko drugi - ugradjen u bice srpskog naroda, a to je
Sveti Sava. Put koji je on slijedio bio je obiljezen
samo-uzdrzanjem i postovanjem prema svima. Veliki
diplomata, koji je stekao ugled u svom narodu i u svjetu
koji ga okruzuje, covjek ciji je karakter duboko usadjen u
srpski narod. Put i primjer Svetog Save su slijedile velike
srpske vodje, cak i u danasnjem vremenu, istrajno
pokazujuci plemenitost i dostojanstvo cak i u najtezim
okolnostima. Dovoljno je samo pomenuti Vladiku
Artemija Radosavljevica, koji je i dan danas glas
vapijuceg za pravdu, u onome sto je za Srbe postalo -
pustinja Kosovo.
Na nesrecu, nase rukovodstvo, ukljucujuci mene,
napustilo je ovaj put tokom poslednjeg rata. Vjerujem
da Vam je jasno da sam se ja razisla sa tim liderima -
premda prekasno.
Ipak, to rukovodstvo bestidno nastavlja da trazi odanost i
podrsku naseg naroda. To se cini izazivanjem straha,
govorenjem poluistina kako bi se ubedio nas narod da je
svijet protiv nas. Ali, plodovi njihovog rada - tog
rukovodstva - su jasni: grobovi, izbeglice, izolacija i
ogorcenje prema cijelom svjetu, koji nas je odbacio
upravo zbog tih lidera. Neki su me upozoravali da ovo
nije ni vrijeme ni mjesto da se kaze ova istina - da bi
trebalo sacekati dok ostali takodje prihvate odgovornost
za njihova djela. Ali, ja verujem da ne postoji mjesto ni
vrijeme na kome je neprikladno reci istinu. Ja vjerujem
da mi moramo da uredimo našu kucu - ostali ce morati
da preispitaju sebe i svoje postupke. Mi moramo da
zivimo u ovom svjetu, a ne u pecini. Ali, dokle god
zadrzimo nas identitet i nas karakter - nemamo se cega
bojati.
Sto se tice mene - clanovi ovog sudskog vijeca su oni
kojima je data odgovornost da sude. Vi se morate truditi
da u svojoj presudi nadjete bilo kakvu pravdu koju ovaj
svijet moze da ponudi - ne samo za mene, nego i za
nevine zrtve ovog rata.
Ja cu, medjutim, uputiti jedan apel ovom Tribunalu -
sudijama, tuziocima, istraziteljima - uradite sve sto je u
vašoj moci da pruzite pravdu za sve strane. Cineci to,
mozda cete biti u mogucnosti da ostvarite misiju zbog
koje ovaj Sud postoji.
Hvala Vam.
* * * * *
(TAJNI SPORAZUM PLAVSICEVE I TUZILASTVA
- PREDOCEN JUCE 16, DECEMBRA TRIBUNALU)
MEDJUNARODNI KRIVICNI SUD
ZA BIVSU JUGOSLAVIJU
Predmet br.: IT-00-39&40-PT
PRED PRETRESNIM VIJECEM
U sastavu:
predsjedavajuci sudija Richard May
sudija Patrick Lipton Robinson
sudija O-Gon Kwon
Sekretar: g. Hans Holthuis
Datum: 30. septembar 2002.
Povjerljivo i podneseno zapecaceno
otvoreno pred Sudom 16.decembra 2002
TUZILAC
protiv
MOMCILA KRAJIŠNIKA
BILJANE PLAVŠIC
CINJENICNE OSNOVE ZA
POTVRDNO IZJAŠNJAVANJE O KRIVICI
Tuzilaštvo:
g. Mark B. Harmon
g. Alan Tieger
Odbrana optuzenih:
g. Rober J. Pavich i g. Eugene O'Sullivan za Biljanu
Plavšic
CINJENICNE OSNOVE
1.Gospodja Plavšic rodjena je u Tuzli, Bosna i
Hercegovina (BiH), 7. jula 1930. godine. Roditelji su joj
poticali iz poznatih i uglednih bosanskih porodica. Njen
otac, istaknuti biolog koji je završio postdiplomski studij
u Becu, bio je direktor Odjeljenja za prirodne nauke
Zemaljskog muzeja u Sarajevu.
2.Gospodja Plavšic je osnovnu i srednju školu završila u
Sarajevu. Od 1949. do 1954. studirala je na Zagrebackom
sveucilištu na kojem je diplomirala 1954. Iste godine
imenovana je za asistenta na Prirodno-matematickom
fakultetu Univerziteta u Sarajevu. Nastavila je studije i
1964. stekla zvanje magistra, a 1967. zvanje doktora.
Godine 1968. provela je tri mjeseca kao istracivac na
praškom Institutu za virusologiju.
3.Gospodja Plavšic je postala biolog strucnjak za
patologiju biljaka. Bavila se opseznim istrazivanjima na
polju virusologije biljaka i simptoma nepoznatog uzroka
i na tom polju je stekla medjunarodni ugled. Godine
1971. gospodja Plavšic je dobila stipendiju fondacije
Fulbright i otputovala u Sjedinjene Drzave, gdje je devet
mjeseci vršila istrazivanja u svojoj
oblasti na Institutu za istrazivanja biljaka
Boyce-Thompson, u Yonkersu, drzava New York.
4.Po povratku iz Sjedinjenih Drzava gospodja Plavšic je
dobila mjesto redovnog profesora na Prirodno
-matematickom fakultetu Univerziteta u Sarajevu.
Godine 1972. izabrana je za prodekana tog fakulteta i na
tom polozaju je ostala do 1975. Godine 1986. izabrana je
za dekana.
5.Godine 1963. gospodja Plavšic se udala za Zarka
Banjca, uglednog pravnika iz Sarajeva. Nisu imali djece.
Rastavili su se 1976, nakon cega se ona nije ponovo
udavala.
6.Gospodja Plavšic je stupila u Srpsku demokratsku
stranku (SDS) kad je ta stranka osnovana u julu 1990. Do
tada gospodja Plavšic nije bila angazovana u politici i
nije igrala ulogu u osnivanju SDS-a u BiH. Gospodja
Plavšic je kasnije postala istaknut clan SDS-a, a 1992.
bila je na vodecem polozaju u republici bosanskih Srba.
7.Kada je prvi put stupila u SDS, gospodja Plavšic nije
postala clan nijednog organa niti institucije te stranke. U
oktobru 1990. pocela je dolaziti na sedmicne sastanke
politickog odbora SDS-a. Politicki odbor SDS-a bio je
udruzenje srpskih intelektualaca iz BiH, koje su
sacinjavali clanovi SDS-a. Njegova uloga bila je da
obezbijedi priliv ideja iz zajednice srpskih intelektualaca
u BiH koje su se odnosile na tadašnja politicka zbivanja
u bivšoj Jugoslaviji. U oviru politickog
odbora SDS-a nije postojala hijerarhija medju
clanovima, i sam odbor je svoja mišljenja i zakljucke
iznosio pred javnost. Izmedju politickog odbora i drugih
organa SDS-a, kao što su glavni odbor, izvršni odbor ili
personalni odbor, nije postojala direktna veza. Politicki
odbor SDS-a je prestao sa radom pocetkom 1992.
8.Kao ugledan clan akademske i intelektualne zajednice
bosanskih Srba gospodja Plavšic se ispred SDS-a
kandidovala za clana Predsjedništva Socijalisticke
Republike Bosne i Hercegovine (SRBiH) na izborima u
novembru 1990. Uoci pada komunizma u Jugoslaviji i
ostatku Istocne Evrope, gospodja Plavšic je medju
bosanskim Srbima bila popularna politicka licnost koja
nije imala veze sa Komunistickom partijom bivše
Jugoslavije. Od njenog izbora za predstavnika srpskog
naroda u Predsjedništvu SRBiH 11. novembra 1990. pa
sve do kraja 1992. gospodja Plavšic je bila aktivna kao
clan SDS-a u Predsjedništvu Republike BiH kao i
Predsjedništvu republike bosanskih Srba. Gospodja
Plavšic je od 1990. do 1992. bila clan SDS-a izabran na
najviši polozaj u SRBiH, vršilac duznosti kopredsjednika
Srpske Republike Bosne i Hercegovine od 28. februara
do 12. maja, te clan kolektivnog i proširenog
Predsjedništva Republike Srpske od maja do decembra
1992.
9.Skupština Bosne i Hercegovine je 14.-15. oktobra 1991.
u odsustvu i bez ucešca srpskih poslanika usvojila
Memorandum kojim je podrzano stvaranje suverene BiH.
Time je navodno prekršen postojeci ustavni i politicki
poredak u BiH. Dana 15. oktobra 1991., nakon tog
glasanja, politicki odbor SDS-a je odrzao jedan od svojih
najvaznijih sastanaka. Svi istaknuti clanovi SDS-a i drugi
clanovi politickog odbora, ukljucujuci gdju Plavšic, bili
su prisutni i ucestvovali u ovom postupku. Sastanak je
predstavljao znacajan korak u razvoju opšte politicke
strategije i ciljeva bosanskih Srba, posebno u odlucnosti
da se u BiH stvore teritorije sa iskljucivo srpskim
stanovništvom. Politicki odbor SDS-a je izglasao
osnivanje Skupštine bosanskih Srba.
10.Osnovni cilj SDS-a i vodjstva bosanskih Srba bio je da
svi Srbi u bivšoj Jugoslaviji ostanu u zajednickoj drzavi.
Jedan od nacina za ostvarenje toga cilja bio je
razdvajanje etnickih grupa u BiH. Do oktobra 1991.
vodjstvo Bosanskih Srba, ukljucujuci i gospodju Plavšic,
bilo je svjesno i namjeravalo je da u razdvajanje
etnickih zajednica ukljuci trajno uklanjanje odredjenih
etnickih grupa, bilo sporazumom bilo silom, a osim toga
bilo je svjesno da ce svako prisilno uklanjanje nesrpskog
stanovništva sa teritorija na koje su Srbi polagali pravo
ukljuciti i diskriminatorsku politiku progona. Namjera da
se etnicke zajednice razdvoje silom, koja je ukljucivala i
spoznaju da ce prisilno trajno uklanjanje nesrba sa
teritorija na koje su Srbi polagali pravo ukljucivati
diskriminatorsku kampanju progona dalje ce se u tekstu
pominjati kao "cilj prisilnog razdvajanja etnickih grupa".
11.U oktobru 1991. i u narednim mjesecima SDS je
pojacala napore kako bi osigurala da cilj prisilnog
razdvajanja etnickih grupa bude ostvaren u slucaju da se
rješenje ne postigne pregovorima. Ti napori su
ukljucivali naoruzavanje velikog dijela populacije
bosanskih Srba u saradnji sa, izmedju ostalih, JNA,
Ministarstvom unutrašnjih poslova (MUP) Srbije,
srpskih paravojnih jedinica, osnivanje srbijanskih vojnih i
policijskih formacija, kao i koordinaciju sa JNA i
paravojnim jedinicama iz BiH i izvan nje.
12.Osim toga, SDS je pripremala i distribuirala pismene
instrukcije celnicima SDS-a na opštinskim nivoima da
formiraju krizne štabove, proglase srpske skupštine
opština i provedu pripreme za stvaranje opštinskih
organa vlasti, da mobiliziraju policijske snage i snage
teritorijalne odbrane bosanskih Srba i podredili ih
komandi JNA. Opštinski krizni štabovi na terenu su
provodili te ciljeve i direktive, ukljucujuci i krajnji cilj
prisilnog razdvajanja etnickih grupa.
13.U kreiranju i provodjenju ciljeva prisilnog razdvajanja
etnickih grupa ucestvovali su mnogi pojedinci,
ukljucujuci Slobodana Miloševica, Radovana Karadzica,
Momcila Krajišnika i Ratka Mladica. Medju tim
pojedincima postojale su razlike kako u njihovoj
spoznaji sa detalja koji su se odnosili na utvrdjivanje i
provodjenje tog cilja tako i u njihovoj ulozi u
njegovom osmišljavanju i provodjenju. Gospodja Plavšic
je prihvatila i podrzala cilj prisilnog razdvajanja etnickih
grupa i doprinijela njegovom ostvarenju. Ona nije
ucestvovala u utvrdjivanju i planiranju tog cilja zajedno s
Miloševicem, Karadzicem, Krajišnikom i drugim i imala
je manje znacajnu ulogu u njegovom provodjenju u
odnosu na Karadzica, Krajišnika i druge.
14.Neki clanovi vodjstva bosanskih Srba blisko su
saradjivali sa Slobodanom Miloševicem u utvrdjivanju i
sprovodjenju cilja prisilnog razdvajanja etnickih grupa.
Dvojica najvaznijih vodja bosanskih Srba, Radovan
Karadzic i Ratko Mladic, cesto su odlazili u Beograd
kako bi se konsultovali s Miloševicem i od njega dobili
upute i podršku u ostvarenju tog cilja.Vojska Republike
Srpske (VRS) dobijala je finansijsku i logisticku podršku
od politickih i vojnog vrha iz Beograda, s kojim je
koordinirala i saradjivala u svrhu provodjenja cilja
prisilnog razdvajanja etnickih grupa.
15.Kao alternativa planu da svi Srbi u bivšoj Jugoslaviji
ostanu u zajednickoj drzavi bosanski Srbi su u martu
1992. potpisali Cutilierov plan koji je predvidjao
postojanje suverene BiH, koja bi se zasnivala na
principima kantonizacije i jednakosti etnickih grupa.
Nakon što je vodjstvo bosanskih Muslimana odbacilo
Cutilierov plan, vodjstvo bosanskih Srba je, u saradnji sa
Slobodanom Miloševicem i drugima u svrhu ostvarenja
osnovnog cilja da ostanu u zajednickoj drzavi,
nastavilo provodjenje cilja razdvajanja etnickih grupa,
prema kojem je to razdvajanje trebalo postici bilo
pregovorima bilo silom.
16.Krajem marta 1992. vodstvo bosanskih Srba je
objavilo osnivanje zasebnih policijskih snaga bosanskih
Srba. Gospodja Plavšic i Nikola Koljevic su 8. aprila
1992. u znak protesta podnijeli ostavke na funkcije u
Predsjedništvu Republike Bosne i Hercegovine. Njihove
ostavke su uslijedile nakon sastanka Predsjedništva koji
je sazvao predsjednik Izetbegovic, a na koji nisu bili
pozvani ni Plavšic ni Koljevic i na kome je objavljena
opšta mobilizacija. Sredinom aprila 1992. gospodja
Plavšic i Nikola Koljevic (kopredsjednici Srpske
Republike Bosne i Hercegovine) naredili su
mobilizaciju snaga Teritorijalne odbrane republike
bosanskih Srba. Vojska Srpske Republike Bosne i
Hercegovine (VRS) je uspostavljena 12. maja 1992.
Glavni štab VRS-a bio je pod nadleznošcu Predsjedništva
Srpske Republike Bosne i Hercegovine ciji su clanovi od
12. maja do 2. juna 1992. bili Radovan Karadzic, Nikola
Koljevic i gospodja Plavšic. Pocetkom juna 1992.
kolektivno Predsjedništvo je prošireno i u njega su ušli
Momcilo Krajišnik i Branko Djeric. Pored nadleznosti nad
VRS-om, kolektivna i proširena kolektivna predsjedništva
bila su najviša izvršna vlast nad policijom bosanskih
Srba, teritorijalnom odbranom i civilnim vlastima.
clanovi vodjstva SDS-a i kolektivnih i proširenih
kolektivnih predsjedništava su na razlicite nacine su
ucestvovali u ostvarenju cilja prisilnog razdvajanja
etnickih grupa. Preko svojih zvanicnih funkcija unutar
republike bosanskih Srba i funkcija kao lidera SDS-a,
Radovan Karadzic i Momcilo Krajišnik, dva
najistaknutija pojedinca sa najvecom kontrolom u SDS-u
i vladi bosanskih Srba, vršili su primarnu vlast i kontrolu
nad strukturama bosanskih Srba. Kao lideri SDS-a i
republike bosanskih Srba, oni su se najcešce sastajali sa
opštinskim i regionalnim liderima koji su bili odgovorni
za ostvarivanje cilja prisilnog razdvajanja
etnickih grupa i davali im smjernice.
17.Gospodja Plavšic je na razne nacine podrzavala cilj
prisilnog razdvajanja etnickih grupa, ukljucujuci izmedju
ostalog i sljedece: bila je kopredsjednica kolektivnog i
proširenog kolektivnog Predsjedništva i na taj nacin je
podrzavala i odrzavala vlasti bosanskih Srba i vojne
organe na lokalnim, opštinskim, regionalnim i drzavnim
nivoima kroz koje je ostvarivan cilj prisilnog razdvajanja
etnickih grupa; svojim javnim izjavama o tome kako je
primjena sile opravdana buduci da Srbi imaju pravo na
odredjene teritorije u BiH i da se trebaju plašiti genocida
koji bosanski Muslimani i bosanski Hrvati namjeravaju
izvršiti nad njima, poticala je ucešce u ostvarivanju tog
cilja; pozivala je i poticala paravojne
snage iz Srbije da pomognu snagama bosanskih Srba
prilikom ostvarivanja cilja prisilnog razdvajanja etnickih
grupa; iako nije bila zvanicni predstavnik bosanskih Srba
na medjunarodnim mirovnim konferencijama za
rješavanje sukoba, delegirana joj je odgovornost da
komunicira sa predstavnicima medjunarodne zajednice
po raznim pitanjima u ime republike bosanskih Srba.
18.Vodjstvo bosanskih Srba, ukljucujuci i gospodju
Plavšic, znalo je da su po etnickom sastavu pretezno
srpske oruzane snage koje su se borile na strani
bosanskih Srba - ukljucujuci i JNA (kasnije VRS),
jedinice teritorijalne odbrane pod kontrolom vlasti
bosanskih Srba i paravojne formacije i policijske
jedinice iz Srbije i Crne Gore, kao i iz republike
bosanskih Srba, vojno znatno jace od nesrba u Bosni i
Hercegovini. Radovan Karadzic je javno upozorio
Muslimane da ce biti uništeni ukoliko budu trazili
suverenu i nezavisnu BiH.
19.Vojska bosanskih Srba, policija i civilne snage i vlasti
pod vodstvom i kontrolom SDS-a i vlasti Srpske
Republike Bosne i Hercegovine, ukljucujuci i kolektivno i
prošireno kolektivno Predsjedništvo saradjivali su sa
JNA, Ministarstvom unutrašnjih poslova (MUP) Srbije i
paravojnim jedinicima iz Bosne i Hercegovine i van nje
u ostvarivanju cilja prisilnog razdvajanja etnickih grupa.
Vojska bosanskih Srba, policija i civilne snage u saradnji
sa JNA, MUP-om Srbije i paravojnim jedinicima vršili su
progone nesrpskog stavnovništva kroz kampanju
progona koja je obuhvatala cinjenja, dogadjaje i mjesta
navedena u tacki 3. i prilozima A, B, C i D Izmjenjene
konsolidovane optuznice. Djela progona i navedeni
dogadjaji ucinjeni su u svrhu ostvarenja cilja prisilnog
razdvajanja etnickih grupa, njihovo cinjenje se
potvrdjuje dokaznim materijalima i gospodja Plavšic
priznaje da su se ona dogodila. Progon se odnosi i na
uspostavljanje i odrzavanje restriktivnih i
diskriminatorskih mjera, ubijanja tokom napada na
gradove i sela, surovo i necovjecno postupanje tokom i
nakon napada na gradove i sela, prisilno premještanje ili
deportacije, protivpravno pritvaranje u zatocenickim
objektima, uništavanje kulturnih i vjerskih objekata,
pljacku, hotimicno uništavanje, prisilan rad i korišcenje
zivih štiteva. Ti progoni su bili rasprostranjeni i
sistematski i dogadjali su se na teritorijama pod
kontrolom bosanskih Srba.
20.Ti zlocini i rad na njihovoj primjeni vršeni su tokom
oruzanog sukoba kako bi se ostvario cilj prisilnog
razdvajanja etnickih grupa ili su bili prirodna i
predvidiva posljedica ostvarenja tog cilja. Gospodja
Plavšic je ucestvovala u prikrivanju tih zlocina javno
poricuci da su se oni dogodili iako nije imala osnova za
to. Kada je kasnije imala razloga da zna da poricanje
zlocina zapravo nije bilo osnovano na istini, ona svoje
izjave nije povukla niti ispravila.
21.Clanovi medjunarodne zajednice i mediji su više puta
obavještavali vodjstvo bosanskih Srba, ukljucujuci i
Biljanu Plavšic, sve brojnijim navodima o zlocinima
ucinjenim od strane bosanskih Srba protiv nesrba 1992.
godine. Vodjstvo bosanskih Srba, ukljucujuci i Biljanu
Plavšic ignorisalo je te navode. Ona je odbila da uzme u
obzir izvještaje o rasprostranjenom etnickom cišcenju
nesrba od strane srpskih snaga i javno je racionalizovala
i opravdavala etnicko cišcenje nesrba.
Gospodja Plavšic je takodje bila upoznata sa tim da su
lideri republike bosanskih Srba, ukljucujuci i Karadzica,
Krajišnika, ministra pravde i ministra unutrašnjih
poslova, bili spremni da ignorišu i ignorisali su zlocine
koje su protiv nesrba pocinile snage bosanskih Srba ili
snage koje su saradjivale sa snagama bosanskih Srba u
ostvarivanju cilja prisilnog razdvajanja etnickih grupa,
uprkos mogucnosti i obavezi koju je imalo kolektivno i
prošireno kolektivno Predsjedništvo i ministarstava da
sprijece takve zlocine i kazne njihove pocinioce.
22.Kako se cilj prisilnog razdvajanja etnickih grupa kroz
gore navedene zlocine blizio ostvarenju, gospodja
Plavšic je nastavila da podrzava rezim svojim
pristustvom u strukturama vodjstva, javnim pohvalama i
odbranom snaga bosanskih Srba i njihovih napora i
poricanjem zlocina koje su pocinili bosanski Srbi.
Biljana Plavšic /potpisana/
Robert Pavich / potpisan/
Glavni branilac gospo?e Plavši?
Eugene O'Sullivan / potpisan/
Kobranilac gospodje Plavšic
14. septembar 2002.
http://www.tiker.co.yu/vesti.htm
Serbian News Network - SNN
[EMAIL PROTECTED]
http://www.antic.org/
