Pučisti nisu bili fanatici
Učesnici vojnog udara 27. marta 1941. godine bili su rukovođeni željom da odbrane zemlju i zakonitost
Gospodin Mihailo V. Popović u feljtonu od 16. januara 2003. godine pomenuo je oficire koji su organizovali vojni puč 27. marta 1941. godine. Pošto sam jedan od tih oficira, želim da za čitaoce "Politike" dam neka objašnjenja.
Pišući o stvaranju prve Jugoslavije kao o kardinalnoj grešci onih koji su je osnovali, G. Popović kaže: "NJenom raspadu aprila 1941. bitno je doprinela druga kardinalna greška, u ovom slučaju jedne grupe oficira fanatika koji su kao organizatori vojnog puča 27. marta 1941. godine suludo verovali da će ovim svojim nepromišljenim činom spasti Jugoslaviju od ulaska u Trojni pakt i sačuvati je kao zajedničku državu".
Odmah moram da ukažem na reči G. Popovića kojim je okvalifikovao oficire koji su organizovali vojni udar 27. marta 1941. godine. Organizovani su bili oficiri najviših činova (svi ratnici svih ratova za oslobođenje Srbije), mlađi viši oficiri (deca junaka sa Solunskog fronta koji su u vreme Prvog svetskog rata robovali Nemcima, Austrijancima i Bugarima u okupiranoj Srbiji) i najmlađi oficiri i podoficiri (rođeni u zajedničkoj državi).
Po gospodinu Popoviću, ovi oficiri su bili fanatici suludog verovanja i nepromišljeni.
Međutim, pri organizovanju vojnog udara 27. marta 1941. godine oficire nije vodio fanatizam, ni suludo verovanje, ni nepromišljenost, već dužnost Ustavom dodeljena vojsci: odbrana zemlje i potpora redu i zakonitosti u državi, a marta meseca 1941. godine u pitanju je bila i odbrana zemlje i zakonitosti u njoj.
Tajni sastanak kneza Pavla sa Hitlerom 4. marta 1941. godine i njegovo obećanje, za koje se saznalo 7. marta, da će Jugoslavija pristupiti Trojnom paktu - istupanjem iz vlade 20. marta 1941. godine Samostalne demokratske zajednice i Zemljoradničke stranke, kada je traženo da se donese formalna odluka o pristupanju Jugoslavije Trojnom paktu, kada je vlada ostala bez šefova srpskih demokratskih stranaka - uverio je vojsku, 26. marta po podne, da mora stati uz svoj narod: oteti vlast iz ruku kneza i vlade, predati je pravim narodnim zastupnicima, vratiti suverenitet narodu i povući se u svoje kasarne.
Ovakvu sudbonosnu odluku nije donela grupa oficira fanatika, nepromišljeno i suludo, već posle svestrane analize svih navedenih pokušaja Srpske crkve, šefova demokratskih stranaka, Slobodana Jovanovića, đenerala Simovića i drugih značajnih faktora u Srbiji da odvrate kneza i vladu od pristupanja Trojnom paktu i ne svrstaju nas u društvo protivnika demokratije.
Nikola A. Kocić,
major Vojske Kraljevine Jugoslavije,
Čačak
