POLITIKA
14. januar
Društvo
Almuli: Neistina na milion adresa
Helsinški odbor za ljudska prava je netačnosti o genocidu nad Jevrejima
u Srbiji u Drugom svetskom ratu poslao na elektronske adrese oko milion
ustanova i organizacija u 150 zemalja, kaže Jaša Almuli
Jaša Almuli
Fotodokumentacija Politike
Helsinški odbor za ljudska prava u Beogradu menja istoriju holokausta u
Srbiji. Ovakva smela tvrdnja Jaše Almulija, barda srpskog i
jugoslovenskog novinarstva i publicistike, nekadašnjeg predsednika
Jevrejske opštine Beograd, saopštena u telefonskoj razmeni novogodišnjih
čestitki na relaciji Beograd – London, zahtevala je i pojašnjenje.
Almuli navodi deo Izveštaja Helsinškog odbora o Srbiji za 2006. godinu,.
U odeljku posvećenom antisemitizmu kaže se: „U toku Drugog svetskog rata
Jevreji u Srbiji su u visokom procentu stradali u holokaustu, ne samo od
nemačkih okupacionih vlasti, već i od vlade nacionalnog spasa Milana
Nedića, ljotićevaca, Žandarmerije i Specijalne policije, čiji je
efikasan rad doprineo da je već u avgustu 1942. godine Beograd, kao prva
evropska prestonica, proglašen za grad očišćen od Jevreja (Judenrein).”
Nagrada za prijavu
„Ovo izjednačenje nemačkih okupatora i kvislinških organa u uništenju
srpskih Jevreja ne odgovara istini”, kaže Almuli. „Tom netačnošću Odbor
rizikuje da obezvredi svoje konstatacije o neočekivanom antisemitizmu u
Srbiji koji ranije čitav vek nije postojao.”
Pozivajući se na istraživanja Saveza jevrejskih opština Jugoslavije, na
svedočanstva preživelih srpskih Jevreja, kao i na dela priznatih
jevrejskih istoričara u inostranstvu, Almuli upozorava da „svi oni
govore da su jedino nemački okupatori odlučivali o uništavanju Jevreja u
Srbiji i da su izvršioci bili nemački organi”.
„Kvislinški režim i formacije nabrojane u izveštaju Helsinškog odbora
imali su sporednu ulogu. Dostavljali su nemačke pozive Jevrejima,
sproveli su nemačku meru izbacivanja iz državne službe, držali su
mestimično stražu i za nemačku novčanu nagradu tražili skrivene Jevreje
i predavali ih Nemcima”, kaže Almuli.
Na osnovu razgovora sa preživelima on zna za više takvih slučajeva, a
pominje profesora primenjene umetnosti Aleksandra Ajzinberga.
„U kameru mi je ispričao kako su se on i njegova majka jedne noći 1942.
krili u kući supruge generala Bodija u Beogradu. Naišao je sused, srpski
policajac, i pozvao je da se kartaju. Pohvalio se da je tog dana zaradio
25.000 dinara. Pronašao je tri skrivena jevrejska lica kod jednog
srpskog bračnog para i za svakog od njih dobio po 5.000 dinara”, navodi
Almuli.
On podseća i na hrvatsku ratnu propagandu devedesetih godina koja je
izjednačavala ulogu Nemaca i kvislinških organa u Srbiji, kao i
uništenje Jevreja u ustaškoj NDH i okupiranoj Srbiji.
Tako je Atila Hoare, „Britanac u rodbinskim vezama sa Hrvatskom”, 9.
septembra 1993, u pismu „London Review of Books” napisao: „Isti broj
Jevreja je ubijen u ratno vreme u Hrvatskoj i Srbiji – 24.000 i 23.000.
I srpski kvislinški režim Milana Nedića je sa oduševljenjem učestvovao u
holokaustu i izgradio svoje logore smrti, kao što je bio logor na
Banjici, čije je osoblje bilo srpsko”.
„Odgovorio sam u istom listu 8. oktobra”, kaže Almuli, ukazavši na to da
Hoarovo pismo sadrži dve neistine o broju žrtava u Hrvatskoj i Srbiji,
kao i jednu poluistinu.
U logoru na Banjici su radili srpski policajci, ali je logor bio osnovan
po nalogu Nemaca koji su imali kontrolu. U njemu su bili zatočeni u
najvećem broju srpski rodoljubi. Kroz logor je prošlo samo 454 Jevreja,
mahom onih koji su se krili i bili uhvaćeni, a zatim predavani Nemcima
koji su ih streljali.”
Almuli se poziva i na delo „Zločini fašističkih okupatora i njihovih
saradnika protiv Jevreja u Jugoslaviji”, Saveza jevrejskih opština
Jugoslavije.
„U Srbiji je pod nemačkom okupacijom ubijeno 14.000 Jevreja. Oko 5.000
je streljala nemačka armija u leto i jesen 1941. godine kao srpske
taoce u odmazdama zbog akcija partizana, a 7.500, mahom žena i dece,
ugušeno je u proleće 1942. godine u kamionu dušegupki dopremljenom iz
Berlina, čija je nemačka SS posada izvršila ubijanje”, navodi Almuli.
Jevrejski istoričar Kristofer Brovning je svoje nalaze objavio u naučnoj
publikaciji izraelskog memorijalnog muzeja Jad Vašem (sveska XV). U tom
radu on piše: „U Srbiji su živote oduzimali uglavnom pripadnici nemačke
armije, a ne SS jedinice (…) Streljanje je vršeno pod izgovorom odmazde
za gubitke nanete od strane partizana (…) Oni koji su preživeli taj
pokolj izvršen u jesen (1941), većinom žene i deca, smešteni su u
koncentracioni logor (…) na drugoj obali Save prekoputa Beograda, i bez
obzira na starost i pol, bili su ubijeni u kamionu sa gasnom komorom u
proleće 1942. godine”.
A Raul Hilber, profesor i istoričar jevrejskog porekla iz SAD, u
klasičnom delu „Uništenje evropskih Jevreja” navodi: „U decembru
1941.(…) vojne jedinice su prebacile porodice streljanih talaca u Zemun
gde je komandant Policije bezbednosti i SD, dr Šefer, čekao na svoje
žrtve (…) Pokretna gasna komora je 1942. stigla iz Berlina (…), a žene i
deca su ubacivani u taj kamion (…) Ova operacija je završena 10. maja
1942. Zadovoljni Šefer je izvestio da više nema jevrejskog problema u
Srbiji”.
Ko je poslao kamion?
I Paul Fridlender, američki Jevrejin i profesor istorije, u najnovijem
delu „Godine uništavanja” iz 2007, o logoru Sajmište piše: „Ostalo je
nejasno ko je u nemačkoj upravi u Beogradu zatražio od RSHA da pošalje
kamion u Beograd. Da li je to bio šef Civilne uprave Harald Turner ili
Emanuel Šefer, šef Policije bezbednosti u Beogradu (...)? Kamion je
stigao u Beograd krajem februara 1942, a početkom marta počelo je
ubijanje. Do 9. maja jevrejske žene i deca sa Sajmišta, bolesnici i
osoblje Jevrejske bolnice u Beogradu i jevrejski zatočenici iz obližnjeg
logora su svi bili ugušeni”.
Na pitanje da li postoji opasnost da neko njegove tvrdnje proglasi za
odbranu Milana Nedića i njegovog kvislinškog režima, naš sagovornik kaže:
„Ja ne branim ni Nedića niti njegov režim”, odsečan je Almuli, „već
oklevetanu Srbiju i borim se uvek protiv revizije istorije holokausta.
Zato i postavljam pitanje: Zar gospođice i gospođe iz Helsinškog odbora
u Beogradu nisu sve ovo znale ili nisu mogle da pročitaju? Neke velike
zapadne sile, u odsustvu bilo kakve međunarodnopravne osnove, tvrde da
Srbija nema moralno pravo na Kosovo, jer je ubijala na njemu mnoge
Albance za vreme bombardovanja 1999. godine. Da li je sada ovo moralno
diskvalifikovanje Srbije trebalo potkrepiti lažju da je Srbija isto
koliko i Nemci kriva za ubistvo srpskih Jevreja?!”, kaže Almuli.
Helsinški odbor je netačnost o učešću Srbije u genocidu nad Jevrejima
poslao na elektronske adrese milion ustanova i organizacija u 150
zemalja, među kojima su ministarstva spoljnih poslova, biblioteke,
univerziteti i naučni instituti i mediji svih vrsta.
Slobodan Kljakić
[objavljeno: 14.01.2008.]
