VAART-bericht van: "Sunniva en David" <[email protected]>
De CCR functioneert in strijd met het verdrag van Mannheim
De CCR is een belangrijke organisatie die samen met ons, de binnenschippers,
er voor zou moeten zorgen dat vervoer over water optimaal ingezet wordt op
vele fronten. We kunnen een eeuwige discussie aangaan over hoe het omgaan
met die regels door keuringsinstanties allemaal best wel mee kan vallen, en
dat als je je mond houdt dat er dan wel "wat geregeld wordt" maar dit ligt
veel principiëler.
Het gaat namelijk ook over de wankele basis van de besluitvorming van de
CCR. Dat kan de CCR doen omdat tegen de CCR nauwelijks iets uit te richten
is. Het is zo'n oude organisatie dat ze binnen geen enkel kader vallen. Zelf
nemen ze eventuele klachten in behandeling waarbij alleen als de leden het
er unaniem over eens zijn ze iets aan zo'n klacht doen. Een ondoordringbare
vesting dus.
Dat organisaties niet om weten te gaan met de hun gegeven macht komt niet
alleen hier naar voren. In Zembla hebben we kunnen zien hoe gemeentes omgaan
met hun burgers (ondernemers), je krijgt het er koud van. Een
oncontroleerbare macht is altijd gevaarlijk. Daarom moeten er partijen zijn
die iets durven te zeggen als het niet in de haak is wat er gebeurt.
Nu is er toch een ding waar de CCR zich in ieder geval aan zou moeten houden
en dat is het VERDRAG VAN MANNHEIM.
In welke zin de CCR strijdig handelt ten opzichte van dat verdrag hebben wij
uitgezocht wat een hele klus was.
Veiligheid
Het toverwoord voor CCR van waaruit er tal van regels over ons uitgestort
kunnen blijven worden is veiligheid.
De CCR stelt veiligheid centraal: statistisch gezien is het aantal
ongelukken in de binnenvaart beperkt tot 1 dodelijk ongeval per jaar en 12
gewonden. Dat is ook nu al zo waarbij alle oudere schepen die niet aan de
nieuwe eisen voldoen rondvaren.
Op alle vragen aan het ministerie, verkeer en waterstaat, de CCR, de
Europese Commissie en een grote verzekeringsorganisatie van binnenschepen
kan niemand aangeven of en in welke mate deze schepen onveiliger blijken te
zijn.
Ondertussen biedt De Akte van Mannheim de garantie dat vervoer over water
niet belemmerd wordt. Wij durven te stellen dat deze disproportionele
hoeveelheid regels dat vervoer over water wel degelijk belemmert.
Volkenrechtelijk deel:
De inhoud van het regime van vrije scheepvaart (Weense congres gesloten Akte
van 9 juni 1815) doet hierover duidelijke uitspraken:
" Volkomen gelijkheid van behandeling met betrekking tot de vrijheden en
vrijwaringen (..) voor al diegenen die het scheepvaartbedrijf uitoefenen Een
bijkomend aspect van gelijkheid van behandeling is het verbod van
discriminatie tussen verschillende wijzen van vervoer ten nadele van het
transport over waterwegen. "
Dit is dus in strijd met de wijze waarop de CCR nu opereert namelijk:
Schepen worden in dit geval sterk benadeeld ten opzichte van vervoer over de
weg en het spoor omdat dezen niet met terugwerkende kracht hoeven te voldoen
aan regelgeving waar nieuwe vrachtwagens cq treinstellen aan moeten voldoen.
en
" ..Oeverstaten dienen zich te onthouden van het nemen van maatregelen die
bepaalde scheepvaartondernemingen bevoordelen of benadelen.."
Dit is dus in strijd met de wijze waarop de CCR nu opereert namelijk:
1) Kleine schepen worden in dit geval sterk benadeeld ten opzichte van
grote schepen omdat bepaalde maatregelen voor kleine schepen niet of
nauwelijks uitvoerbaar zijn, en onbetaalbaar.
2) Oudere schepen worden in dit geval sterk benadeeld ten opzichte van
nieuw te bouwen schepen omdat (deze) maatregelen in te voeren met
terugwerkende kracht niet of nauwelijks uitvoerbaar zijn, en onbetaalbaar.
Bovendien:
" ..Gelijkheid van behandeling vereist niet alleen gelijkheid van
behandeling ten aanzien van de verschillende scheepvaartondernemingen, maar
ook gelijkheid van behandeling tussen verschillende wijzen van vervoer."
Deze extreme extra kostenpost door invoering van regelgeving met
terugwerkende kracht maakt dat de (kleine) binnenvaart niet langer kan
concurreren met de vrachtwagen.
De CCR geeft aan dat deze regels met terugwerkende kracht ingevoerd moeten
worden mede vanwege de onderlinge concurrentie.
Wij gaan uit dat de concurrent van het kleine schip niet het grote schip is
maar de vrachtwagen.Dat betekent dat de CCR in plaats van ervoor zorg te
dragen dat vervoer over water optimaal ingezet wordt ervoor gaat zorgen dat
er werk verdwijnt van het water naar de weg
Europees rechtelijk deel:
Doeleinden van het EEG verdrag zijn de "harmonische ontwikkeling van de
economische activiteit binnen de gehele Gemeenschap, een gestadige en
evenwichtige expansie, een grotere stabiliteit, een toenemende verbetering
van de levensstandaard en nauwere betrekkingen tussen de in de Gemeenschap
verenigde staten"
De doeleinden van het EEG verdrag worden op deze wijze niet bereikt.
De economische activiteit van de kleinere scheepvaart, specifiek gericht op
de kleine vaarwateren wordt beperkt c.q. onmogelijk gemaakt. Nu al blijkt
dat vele schippers het voor gezien houden. Cijfers: in Belgie is in 15
maanden 20% van de kleine binnenvaart gestopt. Europabreed is in 20 jaar
tijd 95% van de spitsenschippers (tot 400 ton) gestopt. Er is geen
vertrouwen meer in een toekomst.
Dit alles is strijdig met de doelstellingen "een harmonische ontwikkeling
van de economische activiteit binnen de gehele Gemeenschap, een gestadige en
evenwichtige expansie, een grotere stabiliteit, een toenemende verbetering
van de levensstandaard"
Ook is de CCR houding in strijd met de Algemene beginselen van het
EEG-verdrag, hierin staat namelijk:
"de invoering van een regime waardoor wordt gewaarborgd dat de mededinging
binnen de gemeenschappelijke markt niet wordt vervalst."
Als een binnenschipper wordt opgezadeld met een regelgeving met
terugwerkende kracht (want daar gaat het om) waarbij de kosten enorm zijn en
de uitvoerbaarheid niet of nauwelijks mogelijk, terwijl een
vrachtwagenchauffeur voor het plaatsen van een spiegel (waarbij wel
aangetoond is hoezeer dat de veiligheid bevordert) al een subsidie kan
krijgen dan blijkt wel hoezeer hier de concurrentiepositie van de
binnenvaart aangetast wordt.
Ook tussen schepen onderling geldt dit zoals eerder al aangegeven:
Kleine schepen worden in dit geval sterk benadeeld ten opzichte van grote
schepen omdat bepaalde maatregelen voor kleine schepen niet of nauwelijks
uitvoerbaar zijn, en onbetaalbaar.
Oudere schepen worden in dit geval sterk benadeeld ten opzichte van nieuw te
bouwen schepen omdat (deze) maatregelen in te voeren met terugwerkende
kracht niet of nauwelijks uitvoerbaar zijn, en onbetaalbaar.
Dan zijn er nog De Mededingingsregels
Gemeenschapsregels voor het vervoer zijn neergelegd in het EGKS- en het
EEG-verdrag
" Het EEG-verdrag omvat in tegenstelling tot het EGKS-Verdrag in beginsel
alle goederen en economische activiteiten van de lidstaten. Het accent ligt
op de vrije werking van het marktmechanisme onder omstandigheden die een
effectieve en onvervalste concurrentie waarborgen. Buiten de sector van de
landbouw en het vervoer is geen marktregulatie mogelijk. In de EEG is voor
de gemeenschapsinstellingen een uitgebreide beleidsvormende en regelende
taak weggelegd. "
Wij denken bij relevante markt aan de transportmarkt in zijn geheel. De CCR
alleen aan de scheepvaart. Alsof een 300-tonner zou kunnen concurreren met
een 3.000 tonner.
De CCR zou het verdrag van Mannheim nog maar eens goed moeten bestuderen en
kijken waar ze werkelijk voor staat. Wij burgers hebben onze gezamenlijke
macht overgedragen aan organisaties als de CCR in goed vertrouwen dat zo'n
organisatie kan afwegen wat de belangen zijn en hoe daar mee omgegaan moet
worden. Het dreigt te ontsporen tot een staat in een staat die rücksichtslos
regels doordrukt alleen omdat ze het kan. Het wordt tijd dat deze werkwijze
een halt wordt toegeroepen en dat organisaties zoals de CCR verantwoording
af gaan leggen voor hun daden.
Hulpmiddelen:
· " Het recht van de toerbeurt"
Mr M.H. Muller
Onderzoek naar de mogelijkheid van een wettelijk verplicht toerbeurtsysteem
voor het Noord-Zuid goederenvervoer per binnenschip 1989
een juridische studie in opdracht van de Vereniging Toerbeurt Noord-Zuid
Universiteit van Amsterdam
· Herziene Rijnvaartakte van 17 Oktober 1868 (Akte van
Mannheim)
· Verordening 1017/68
Houdende de toepassing van mededingingsregels op het gebied van het vervoer
per spoor, over de weg en over de binnenwateren.
Namens de ASV
, Sunniva Fluitsma
* Wat doet de markt? Geef je marktindruk op www.vaart.nl/peiling
* Het adres voor reacties en nieuwe berichten: [email protected]
* Afmelden op: [email protected] met tekst: unsubscribe VAART-L
