Mbi vlerën e zhytjes se njeriut… në mesin e armiqëve te shumtë… që të bëhet shehid…
Mbi Vleren e zhytjes se njeriut trim, apo të një grupi te vogel ne mesin e armiqve te shumte, me deshir qe te behet shehid dhe te shkaktone sa me shume dem tek armiqët. Allahu teala thote: “E kur doli (prej qytetit) Taluti me ushtrinë, tha: “Allahu do t’ju sprovojë me nje lumë, e ai që pi prej atij, ai nuk është me mua, e kush nuk e shijon atë, ai është me mua, përveç atij që me dorën e vet e pi një grusht!” Mirpo me përjashtim të një pakice prej tyre, të tjerët pinë nga ai. E kur e kaloi ai (Taluti) atë së bashku me të edhe ata që ishin besimtarë thanë: “Ne sonte nuk kemi fuqi kundër Xhelatit dhe ushtris së tij”! po ata që ishin të bindur se do ta tanonin Allahun thanë: “Sa e sa grupe të vogla me dëshirën e Allahut kanë triumfuar ndaj grupeve të mëdha”!Allahu është me durimtarët.” (Bekare 249) Dhe thotë: “Ka nga njerëzit, I cili për hirë të Allahut e flijon veten, e edhe Allahu është shumë I mëshirëshëm për robërit e vet.” (Bekare 207) Shumica e dijetarëve e kanë mendimin se ky ajet ka zbritur për çështjen e Suhejb Er Rumit radijAllahu anhu I cili u bë muslimanë në Mekë. Kur muslimanët bënë hixhret në Medine, Suhejbi iu bashkangjit atyre si Muhaxher. Atë e ndjekën një grup nga mushrikët që të e pengojnë nga hixhreti. Ai zbriti nga deveja e tij, nxori nga strajca e tij prej shigjetave, mori harkun e tij dhe u tha: “Juve e dini se jan prej më të mirëve nga ju në gjuajtje. Pasha Allahun nuk më afroheni vetëm se do tq u gjuaj me çdo shigjetë prej shigjetave të mia, pastaj do të luftoj me shpatën time derisa të jetë në dorën time, pastaj bëni çka të doni me mua!" Ata I thanë: Nuk të lëmë të shkoshë prej neve I pasur, kur erdhe tek ne ishe I varfër. Na trego ku e ke pasurin ne Mekë, do të lëshojmë rrugën. Ai pranoi këtë dhe e tregoi. Kur erdhi tek Pejgamberi salAllahu alejhi we selem, Allahu zbriti këtë ajet: O ju që besuat, hyni në islamizmin e tërësishëm (Përqafoni fenë islame në tërësi), e mos ndiqni rrugën e djallit, sepse ai është armik i juaji i hapët. (Bekare 208) Pejgamberi salAllahu alejhi we selemi tha: Fitove në tregti oh Ebu Hahja, dhe lexoi ajetin. Megjithëkëtë edhe pse ajeti ka zbritur për Suhejbin, ai nuk ëshë I veçantë vetëm për të. Hafidh Ibn Kethir Dimasku në Tefsirin e tij thotë: Shumisa e dijetarëve e bartën këtë ajet, për arsyje se vlen për çdo muxhahid I cili ia shet shpirtin Allahut, bën xhihad në rrugen të ALlahut. Kjo është kështu për shkak të fjalës së Allahut: All-llahu bleu prej besimtarëve shpirtërat dhe pasurinë e tyre me Xhennet. Luftojnë në rrugën e All-llahut, mbysin dhe mbyten. (All-llahu dha) Premtim të cilin e vërtetoi në Tevrat, Inxhill e Kur’an. E kush është më zbatues i sigurt i premtimit të vet se All-llahu? Pra, gëzonju tregtisë që bëtë me Të. Ky është sukses i madh. (Teube: 111) Si dhe: O ju që besuat, hyni në islamizmin e tërësishëm (Përqafoni fenë islame në tërësi), e mos ndiqni rrugën e djallit, sepse ai është armik i juaji i hapët. (Beare 208) Ibn Aabasi radijAllahu anhu thotë: Muxhahidat janë ata që I kanë shitur shpirtaat e tyre për rrugën e Tij,duke e ralizuar hakun Tij, derisa vdiqën dhe e takuan Allahun. Sahabët sulmonin armiqtë duke e shitur veten për Allahun. Hisham bin Amari hyri në mes dy safeve, disa njerëz e kundërshtuann. Ndërsa Omer bin Hattabi dhe Ebu Hurejra radijAllahu anhu dhe të tjerët ua demantuan këtë dhe ua lexuan këtë ajet: O ju që besuat, hyni në islamizmin e tërësishëm (Përqafoni fenë islame në tërësi), e mos ndiqni rrugën e djallit, sepse ai është armik i juaji i hapët. (Bekare 208) 1. Mudrik bin Auf El Emesiu thotë: Isha tek Omer bin Hatabi radijAllahu anhu kur I erdh I dërguari I Nu’man bin Mukrin radijAllahu anhu . Omeri pyeti për njerëzit. Ai tha: U odit filani dhe filani dhe disa të tjerë të cilët nuk I njoh! Omeri tha: “Allahu është Ai I cili I njëh. Mudrik bin Auf tha: O emir I besimtarëve, një njeri ia shiti veten Allahut. Pasha Allahun, ai është djali im o emir I besimtarëve. Disa thanë se e ka future veten në shkatërrim! Omeri tha: Kanë gënjyer ata, ai është prej atyre që e kanë shitur këtë botë për botën tjetër. 2. Ibn Ebi Shejbe në “Musanel” ka thënë: Një ekspoditë prej ekspoditave të qafirave erdhi nga lindja. Një nga ensarët I takoi dhe I sulmoi, ua prishi reshtin derisa u kthye kah ata, këtë e veproi dy apo trih herë. Këtë ia përmendi S’ad bin Hishami, Ebu Hurejres radijAllahu anhu , ndërsa ai lexoi fjalën e Allahut: O ju që besuat, hyni në islamizmin e tërësishëm (Përqafoni fenë islame në tërësi), e mos ndiqni rrugën e djallit, sepse ai është armik i juaji i hapët. (Bekare 208) 3. Transmeton Hakimi në “Mustedrek” nga Ebu I’shak Sebij, se një njeri e ka pyetur Bera bin Azebin radijAllahu anhu duke I thënë: O Ebu Ammare fjala e të Lartësuarit “… dhe mos I hudhni veten në shkatërrim…” kjo është për njeriun I cili e takon armikun dhe lufton m ata derisa të vritet? Ai tha: Jo ky ajet është për nje njeri I ili bën mëkat dhe më pas thotë: Allahu nuk ma falë këtë mua. 4. Në një transmetim tjetër thuhet: Një njeri I tha Bera bin Azibit radijAllahu anhu : Nëse e sulmoj armikun vet, pastaj më vrasin a jam prej atyre që e hedhin veten në shkatërrim? Ai tha: Jo, ngase Allahi I thotë të Dërguarit të Tij: Le të luftojnë në rrugën e Allaut, ata që e japin jetën e kësaj bote për tjetrën. Kush lufton në rrugën e All-llahut e mbytet (bie dëshmor) ose triumfon, Ne do t’i japim atij shpërblimtë madh. (Nisa- 74) Me të vërtetë ky ajet që përmende vlen për çështjen e pasuris dhe shpenzimit. Në një transmetim të tretë: një njeri I tha Bera bin Azibit radijAllahu anhu : A është ky njeri I cili sulmon një ekspozit duke qenë ata njëmijë në numër, ndërsa duke pasur ai vetëm shpatën e tij në dorë, a është prej atyre që e fusin veten në shkatërrim? Bera tha: Jo asesi, mirpo ai është ai që vepron një mëkat dhe me doren e tij e futi veten në shkatërrim dhe pastaj thotë: Për mua nuk ka pendim më. Transmeton Trimidhiu, Ebu Daudi, Hakimi dhe Ibn Hibani nga Eslem bin Jezit Texhibi, Ebi Imran I cili tha: Ishim në një qytet të romakëve. Ata na nxorën një saf të madh nga romakët. Nga muslimanët u dolën numër I njëjtë, apo ma shumë. Komandanti I banorve të egjiptit ishte Ukbeta bin Amir, ndërsa I grupit ishte Fedalete bin Ubejd. Një nga muslimanët sulmoi radhëët e romakëve derisa hyri në brendësinë e tyre. Njerëzit bërtitën, thanë SUBAHANALLAH, ai e gjuajti veten në shkatërrim. Ebu Ejub Ensariu u ngrit dhe tha: O ju njerëz, juve e komentoni ajetin I cili ka zbritur për ne, grupin e Ensarëve. Kur e ngriti Allahu islamin dhe u shtuan ndihmuesit e Tij, disa prej neve I thamë njëri tjetrit në mënyrë të fsheht nga Pejgamberi salAllahu alejhi we selem me të vërtet pasurija jonë humbi. Allahu me të vërtetë e ngriti islamin, u shtua ndihmuesit e Tij, pot ë kishim ndejtur tek pasurija jonë dhe të kishim kompensuar atë që humbëm! Allahu I Lartësuar I zbriti të Dërguarit të Tij Muhamedit salAllahu alejhi we selem duke e demantuar fjalën tonë: Dhe jepni për një rrugë të All-llahut e mos hidhni veten në shkatërrim dhe bëni mirë, se me të vërtetë All-llahu i do bamirësit. (Bekare 195) Pra shkatërrimi ishte në ndeje në pasurinë, në shtimin e saj dhe lënien e luftës. Ebu Ejubi vazhdon të lufton në rrugë të ALlahut derisa vdiq dhe u varros në tokën e romakëve. 5. Bejhekiu solli këtë ngjarje dhe e titullai kapitullin “Kuptimi mbi atë se lejohet që njeriu të lufton vet, apo disa persona në token e armikut, duke argumentuar me atë se lejohet të sulmon njeriu një grup të tërë, edhe nëse dihet se do të vritet.” 6. Bejhekiu transmeton nga Muxhahidi se ka thënë: Pejgamberi salAllahu alejhi we selem e dërgoi Abdullah bin Mes’udin dhe Habbabin si ekspeditë të vetëm, po ashtu dërgoi Dehijetul Kelbij si ekspeditë të vetëm. Pejgameri salAllahu alejhi we selem e dërgoi Amër bin Umeje dhe një njeri nga Ensarët si ekspedit, po ashtu e dërgoi Abdullah bin Unejsin të vetëm si ekspeditë. 7. Transmeton Buhariu dhe Muslimi nga Jezit bin Ebi Maliku radijAllahu anhu se ka thënë: Axha im Enes ibn Naderi nuk prezantoi në luften e Bedrit dhe tha: O I Dërguar I Allahut, unë nuk prezantova në luftën e parë në të cilën I luftove mushrikët, mirpo do të sheh Allahu se çka do të bëj. Kur u bë dita e Uhudit, u mundën muslimanët, ai tha: O Zoti im unë kërkojë falje për atë që vepruan ata (e kishte qëllimin për muslimanët) dhe distancohem nga ajo që vepruan ata (e kishte qëllim mushrikët). Pastaj eci para në luftë, e takoi S’ad bin Muadhin, I tha: O S’ad bin Muadhi, xhenneti, pasha Zotin e Nadrit, unë nuhas erën e tij nen Uhud. Sadi tha: Nuk mundesha të veproja atë që veproi o I Dërguari I Allahut. Enersi thotë: E gjetëm me mbi tetëdhjetë të mëshuara,me plagë nga shpata, shtixs apo shigjeta. E gjetëm të vrarë, mushrikët e kishin masakruar. Asnjëri nuk mundi ta njoh pos motrës së tij e cila e njohi përmesgishtave të tij të dorës. Neve e shihnim apo mendonim se ky ajet ka zbritur për atë dhe për të ngjajshëmi nga besimtarët: Prej besimtarëve kishte burra që vërtetuan bsën e dhënë All-llahut, e disa prej tyre e realizuan premtimin duke dhënë jetën, dhe ka prej tyre që janë duke pritur (ta zbatojnë) dhe ashtu nuk bënë kurrfarë ndryshimi (Ahzab 23) Transmeton ibn Ebi Shejbe se Muadh bin Atra ka thënë: O I Dërfuari I Allahut çka e bën të qesh Zoti te robi I tij? Ai tha: Futja e dorës së tij pa mburojë tek armiqët. Ai e gjuajti mburojën e tij dhe luftoi derisa u vra. 8. Transmeton Ahemdi, Ibn Ebu Shejbe nga Ibn Mesudi radijAllahu anhu nga Pejgamberi se ka thënë: Zoti jonë quditet nga dy njerëz, një njeri që largohet nga shtrati dhe mbulesa, largohet nga të dasurit dhe familja, në namzin e tij. Allahu teala thotë: Shikoni te robi im, u largua nga shtrati I tij dhe mbulesa e tij, është larguar nga të dashurit dhe familja duke dashur atë që është tek Unë dhe duke u frikësuar nga ajo që është tek Unë. Dhe njeriu I cili lufton në rrugën e Allahut, dhe shokët e tij humbin, e di se çka I ndodhë nëse kthen shpinën dhe çka e prêt nëse kthehet në luftë, dhe kthehet derisa të I derdhet gjaku. Allahu thotë: Shikoni tek robi im, ai u kthye duke shpresuar për atë që është tek unë dhe duke u frikësuar prej asaj që është tek Unë, derisa të I derdhet gjaku. 9. Po të mos kishte në këtë temë përpos këtij hadithi të vërtetë, do të mjaftonte për vlerën e zhytjes tek armiku. Prej ngjarjeve të bukura, mbi zhytjen e muxhahidave në ushtrinë e armikut është ngjarja e Seleme bin Ekua radijAllahu anhu . Transmeton Muslimi dhe Seleme bin Ekua radijAllahu anhu se ka thënë: Erdhën në Medine në kohën e Hudejbijes me Pejgamberin salAllahu alejhi we selem , dola unë dhe Rebahu, robi I Pejgamberit salAllahu alejhi we selem pas deves së Pejgamberit salAllahu alejhi we selem . Unë dola me kalin e Talha bin Ubejdilalit radijAllahu anhu dola që të shtyhem me devetë kur ishte koha e mëngjesit. Abdurrahman bin Ujejne sulmoi devetë e Pejgamberi salAllahu alejhi we selem e vrau bariun dhe filluan ti ndekin devetë ai dhe grupi me kuaj. I thashë Rebahut: Ulu në këtë kalë dhe shko tek Talha dhe tregoi Pejgamberit salAllahu alejhi we selem , se janë sulmuar devetë e tij. Hipa në një kodër të vogël, u drejtova me fëtyren time nga Medina, pastaj thirratre herë : Erdhi mëngjesi përgatituni për luftë. Pastaj I ndjekja njerëzit. Me vete kisha shpatën dhe shigjetat e mij. Fillova ti gjuaj të ua plagoj kuajt. Këtë e bëja më shumë kur kasha drunjë të shpeshtë. Kur ndonjë kalorës kthehej, vetëm se ia plagosja kalin e tij. Vazhdova të gjuaj dhe thosha: Unë jamë I biri I Ekuas, sot është dita e mjeljes. . Ndjekja njërin prej tyre e gjuajta duke qenë ai në kalë, shigjeta ime binte tk ai. Ai kthente shpatullën, unë thosha: Merre këtë unë jamë I biri I Ekuas, sod është dita e mjeljes! Kur isha në dru I gjuaja me shigjeta. Kur rrugët ngushtoheshin hipja në kodër dhe I gjuaja me gurë. Kështu vzhdova, kjo ishte me ata dhe e atyre me mua. I ndjekja dhe recitoja derisa I shpëtova të gjitha deventë, prej tyre edhe devenë e Pegamberit salAllahu alejhi we selem ata e lanë atë dhe ikën. E lash atë pas shpinës time. I ndjekja ata dhe vzhdova të I gjuaj, ata gjuajtën më shumë se tridhjetë shtiza dhe gjautën më shumë se tridhjetë tesha që lëvizja e tyre të bëhetë më lehtë.Ata nuk gjuanin send duke ikur vetëm se I gjuaja me gurëdhe mbledhja në rrugë për Pejga,berin salAllahu alejhi we selem . Kur u bë koha e paradrekës, ata duke qenë në një rrugë malore të ngushtë, u erdhi Ujejne bin Bedr El Fazarij në ndihmë! Unë hipa mbi kodër, isha mbi ata, Ujejne më pa dhe u tha atyre ç’është kjo? Ata I thanë: Prej këtij njeriu kemi parë vështërsi dhe ai nuk na u nda neve që nga mëngjesi deri tani. Ai mori çdo send prej duarve tona dhe I la pas tij. Ai tha: Ai pot ë mos sheh se pas tij do të vijë lërforëcim nga shokët e tij, ai do të u lente, le të ngritën një grup nga ju. U ngritën katër persona prej tyre kundër mua dhe hiqën në kodër, kur erdhën afër mua, aq sa mund ta dëgjonin zërin tim u thash: A më njihni mua? Ata thanë: Kush je ti? U thashë: Unë jamë I biri I Ekuas, pasha Atë I cili e nderoi fëtyren e Muhamedit, nuk më vjen ndonjëri nga ju dhe më arrin, nuk do të lë më të ikë! Unë nuk largova nga ai vend derisa I pashë kalorësit e Pejgamberi salAllahu alejhi we selemduke ecur kah drunjët. I pari prej tyre ishte Ehrem El Esedij radijAllahu anhu dhe pas tij menjëherë kalorësi I Pejgamberit salAllahu alejhi we selem Ebu Katade radijAllahu anhu . Zbrita nga kodra u drejtova kah Ehram Saaedij radijAllahu anhu dhe e kapa për litarin e kalit të tij. I thash: O Ehrem, ke kujdes nga këta njerëz, unë nuk jam I sigurt ngase mund të vërsulen, ndalu dhe mos u ngut! Prit derisa të na bashkangjiten Pejgamberi salAllahu alejhi we selem dhe shokët e tij. Ai tha: O Seleme nëse beson në Allahun dhe diten I Gjykimit, nese e din se Xhenneti është hak dhe zjarri hak, atëhëer mos më pengo mes mua dhe shehidllëkut. E lëshova liarin e kalit të tij, ndërsa ai sulmoi Abdurrahman bin Ujejni, po ashtu iu bashkangjit edhe Ebu Katade.Ehremi plagosi AbduRrahmanin ndërsa ky, AbduRrahmani, e plagosi dhe e vrau atë! AbduRrahmani kaloi në kalin e Ehramit dhe hipi në të. Ebu Katade iu vërsul AbduRrahman bin Ujejnes, ndërsa dy të mëshuara, AbduRrahmani plagosi Ebu Kataden mirëpo ky, Ebu Katade e vrau AbduRrahmanin. Ebu Kaade hipi në kalin e AbduRrahmanit. Mushrikët ikën. Dola që ti ndjek, shkova pas tyre mirpo ata u larëguan shumë, saqë unë nuk shihja asgjë nga pluhuri I ushtrisë së shokëve të Pejgamberit salAllahu alejhi we selem . Shkuan para perëndimit të diellit në një ngushticë ku kishtë ujë, I cili vend quhet DHU KARED. Ata deshën të pinë nga ai ujë, më panë se jam duke shkuar pas tyre. Ata e lan ujin dhe kthyen shpinat për të ikur. Dielli perëndimor! Njërin prej tyre e ndoqën, e gjuajtën, I thashë mere unë jam I biri I Ekuas sot është dita e mjeljes! Ai tha: Më mirë mos të kasha lindur. Ekuau I cili na gjuan që nga mëngjesi? I thash; Po armik I vetes. E gjuajta me një shigjetë, e pasova edhe me një tjetër, që të dyja e qëlluan atë! Ata ikën dhe lan pas tyre dy nga kuajt. Erdha që me të dy kuajt tek Pejgamberi salAllahu alejhi we selem ishte atje së bashku me pesqindë nga shokët e tij. Bilalli kishte threë një deve të cilën e lash pas shpine. Ai mori nga mishi që ti pjekë Pejgamberit salAllahu alejhi we selem nga mushkëria dhe gunga e sajë. Erdhi tek Pejgamberi dhe I thashë: O I dërguari I Allahut më le ti zgjedh njëqind nga shokët r tu dhe ti sulmoj qafirët gjatë natës dhe mos të lë asnjë prej tyre të gjallë! Ai më tha: A e kishe bërë këtë o Seleme! I thashë: Po pasha Atë I cili të ka nderuar. Pejgamberi salAllahu alejhi we selem u qesh derisa ia pash dhëmballët nga drita e zjarrit… Kur u zgjuam Pejgameri salAllahu alejhi we selem tha: Më I miri nga kalorësit tanë ishte Ebu Katade ndërsa më I miri nga këmbësorët ishtë Seleme! Në këtë hadith ka argument mbi atë se kjo punë është e pëlqyer pëe blerën e saj ngase Pejgamberi salAllahu alejhi we seleme lavdëroi Ebu Kataden dhe Selemen për veprat e tyre, edhe pse çdonjëri prej tyre iu vërsul armikut I vetëm dhe nuk pritën që muslimanët të iu bashkangjiten. Në këtë hadith ka argument se I lejohet imamit apo dikujt tjetër I cili ka pozitë mbi ndonjërin që të e ndalojë nga frika për të. Po ashtu atij I lejohet edhe që të lejojë she mos ta pengojë nga ajo që so të e arrijë nëse e di ai qëllimin e mirë, vendosmëria e tij dhe sinqeriteti në kërkim të shehidllëkut. Kjo ishte ajo që bëri Seleme bin Ekua me Ehrem Esedij, ndërsa Pejgamberi salAllahu alejhi we selam nuk e qortoi as për ndalesën as për lejen ndaj Ehremit. Qafirët të cilët I ndoqi Seleme bin Ekua radijAllahu anhu ishin një grup I madh, për këtë është argument se ai kërkoi nga Pejgamberi salAllahu alejhi we selem . Që ti zgjedh njëqind nga shokë të Tij. Ata po mos ishin shumë në numër, ai nuk do të kërkonte nga Pejgamberi salAllahu alejhi we selem njëqindë nga sahabet të zgjedhura, megjithatë ai Seleme, I sulmoi vet! (Vazhdon inshAllah teala me ngjarje shum tw bukura nga muxhahidat trima të këti umeti) ----------------- 1. Shih Tefsir Kur’ani Adhim 247/1 2. Ibn Ebu Shejbe në “Musanel” 303/5, vargu I hadithit është I vërtetë. 3. Ibn Ebu Shejbe në “Musanel” 322/5, vargu I hadithit është I vërtetë. 4. Transmeton Hakimi në “Mustedrek” 5. Transmeton Trimidhiu, Ebu Dauti, Hakimi hadithi është I vërtetë. 6. Transmeton Bejhekiu në “Sunenul kubra” 99/9 7. Transmeton Bejhekiu në “Sunenul kubra” 100/9 8. Transmeton ibn Ebu Shejbe 338/5 9. Transmeton Buhariu dhe Muslimi Shkëputur nga libri: “Rrguët e të Përmalluarve për Xhennet” nga Ibn Nuhas Përgatit: ummuMuxhahid -- Ju merrni këtë mesazh sepse jeni të anëtarësuar në grupin "Fjala e Bukur" në Google Groups. Për të dërguar në këtë grup, dërgo email në [email protected] Për t'u ç'anëtarësuar nga ky grup, dërgo email në [email protected] Për më shumë mundësi, vizito këtë grup në http://groups.google.com/group/fjalaebukur
