Një taliban i thjeshtë...
Më parë kur nuk i njihja talibanët, injorantët më thërrisnin
si taliban, ndërsa mua më dukej si poshtërim, mirëpo, kur i lexova dhe i
kuptova këto për talibanin e thjeshtë, i gjithë ai poshtërim, u
shëndrrua në krenari...
A. Sallahudin Ejubi
Me një kallash në dorë, pa çizme të ushtrisë, një copë të
vjetër e veshur në të gjithë trupin, një mjekër të lëshuar për të pasuar
sunnetin, me guximin dhe bindjen e madhe që ka, ai bëhet gati për të
luftuar kundër okupatorit terrorist – SHBA.
Duke lënë gjithçka në shtëpinë e tij (të ndërtuar nga lloçi),
familjen dhe fëmijët, pasurinë e pakët që është munduar ta mbledhë, ai i
përgjigjet thirrjes për xhihad, obligimin individual të kohës tonë...
Atë e tërheq lufta, krisma e kallashit, krenaria e Islamit,
besimi në zemrën e tij, luftë dhe vetëm luftë, kundër atyre që e quajnë
terrorist në vendin e tij dhe kundër atyre që i mbrojnë ata. Nuk dallon,
pse të dallon? Të njëjtë janë ata, okupatori dhe mbrojtësi i
okupatorit. Për të është e njëjtë, a quhet Kristofer nga SHBA-ja, apo
quhet Ahmed nga Kandahari, ai i sheh të njëjtë, në një front të luftës,
nuk bën dallim në emra, por tek ai, dallimi është në
dispozitat e Allahut, kush është kundër Sheriatit, me të vërtetë ai
është kundër çdo muslimani që jeton si mëkëmbës i Allahut në tokë...
Nen hijen e krenarisë së tij, burrërisë së tij, trimërisë së
tij, nga lufta në luftë ai nuk ndalet, nuk lodhet, nuk ka për çka, nuk
bën dallim mes okupatorit rus dhe atij amerikan, mes katolikëve të
perëndimit dhe ortodoksëve të veri lindjes, nga të gjithë ata, ai ka
vetëm dëm, dëm në familjen dhe vendin e tij, prishje të nderit nga çdo
anë, korrupsion, dhe vrasje, vrasje...
Frika që ka ndaj All-llahut, ia ka mundësuar që të largon
frikën nga apachët e tyre, armët moderne të tyre, ushtrinë e madhe në
numër të tyre, ai i sheh sikur buburreca që i shkelë me një hap të
këpucës, nuk e frikësojnë fare, përkundrazi: “Ajo, vetëm ua
shtoi edhe më shumë besimin e thanë: “Neve na mjafton që kemi
All-llahun, Ai është mbrojtësi më i mirë!” (Ali Imran, 173)
Pra kjo është që e dallon një taliban nga një musliman tjetër,
sepse muslimanët mashtrohen në teknologjinë e tyre, duke harruar se mbi
teknologjinë ka diçka që ia ka mundësuar që ta zhvillon atë teknologji,
ashtu siç janë zhvilluar në të, ashtu edhe mund të zhduken.
Ndërsa talibani, teknologjinë e tyre e sheh si një kallash i
plastikës për fëmijë, nuk frikohet nga plumbi, dëshira për plumb është e
madhe, dëshira për shehid, dëshira për xhennet...
Helikopterët e tyre i sheh sikur flutura që fluturojnë mbi të,
nuk mërzitet, ai është në tregtinë mes tij dhe All-llahut, për
xhennetin e Tij, që është përgatitur për besimtarët, për muxhahidët...
Nuk kanë mundur dhe nuk munden, nuk do të munden, asnjëherë
nuk është e mundshme, të mposhtet ushtria e cila mundohet të ngritë
fjalën e All-llahut, fakt ky, që është dëshmuar në të kaluarën,
dëshmohet tash, dhe do të dëshmohet në të ardhmen.
Sikur 40 shtete, sikur 100, sikur 1000, ai i sheh të
barabartë, forca e madhe botërore, dëshiron paqe me ata, me një taliban
të thjeshtë me kallash, çfarë poshtërimi nga All-llahu, ndërsa talibani,
modest, bie në sexhde dhe thotë: Falënderimi të takon Ty o Zot, që na
mundësove këtë fitore, pa ndihmën Tënde ne nuk do të fitonim,
falënderimi të takon Ty, që i poshtërove këto shtete të mëdha kundër një
grupi të vogël...
Eh...sa grupe të mëdha kanë humbur nga grupet e vogla...: “Sa
e sa grupe të vogla me dëshirën e All-llahut kanë triumfuar ndaj
grupeve të mëdha”! (Bekare, 249)
Sa kafira janë mposhtur dhe kanë ndodhur çudira, çudira që nuk
i ka parë syri... nga një musliman i thjeshtë, me një shpatë të
thjeshtë...apo në kohën tonë, me një kallash të thjeshtë...
Plumbi i kallashit të thjeshtë, me ndihmën e Allahut, për
kafirat bëhet apachi, një plumb i talibanit të thjeshtë që jeton nen
hijen e tewekulit, tek të krishterët është më i madh se 1000 ushtarë të
veshur me uniforma të njëjta...
Talibani nuk jeton ashtu siç jetojnë ata që kanë trup të madh,
nuk jeton me vitamina dhe proteina, nuk ushqehet ashtu siç ushqehen
kafirët, përkundrazi, ushqimi i tij i preferuar është: bukë dhe supë.
Ai ushqehet 2 herë në ditë, para namazit të sabahut (syfyr)
dhe pas namazit të akshamit (iftar), ai është agjërueshëm, agjërimi i
tij i jep forcë, moral luftarak, dashuri për shehidllëk si agjërues...sa
e mirë dhe e thjeshtë është kjo jetë modeste larg çdo mashtrimi të
shejtanit, çfarë kënaqësie dhe dashurie ndaj ahiretit...
Talibani i thjeshtë, atëherë kur flet, frikohet e gjithë bota,
frikësohen kafirët nëpër shtëpitë e tyre, frikohen ata që janë në front
kundër tyre ngase, e dinë se fjala e tyre është më e madhe se e gjithë
ushtria e tyre, kjo është ajo e cila e dallon talibanin (muxhahidin) nga
një musliman i thjeshtë, sepse ai e ka lexuar dhe kuptuar fjalën e
Allahut subhanehu ue teala: “Unë do të hedh frikë
në zemrat e atyre që nuk besuan, e ju goditni në qafë e lartë, mëshonju
atyre në çdo gjymtyrë (gishtërinj)”. (Enfal, 12)
Në mbrëmje ai kthehet në shtëpinë e tij, mirëpo përsëri nuk
është i rehatshëm, pyetje të shumta nga gruaja e tij: “A nuk ke rënë
shehid, për çfarë je kthyer këtu?...”. Subhanallah, çfarë
besimi, çfarë krenarie dhe dëshire për vdekje.
Më parë kur nuk i njihja talibanët, injorantët më thërrisnin
si taliban, ndërsa mua më dukej si poshtërim, mirëpo, kur i lexova dhe i
kuptova këto për talibanin e thjeshtë, i gjithë ai poshtërim, u
shëndrrua në krenari, tash krenohem kur dikush më thotë taliban, dhe në
të njëjtën kohë lus All-llahun që të ma mundëson të bëhem vetëm
një...taliban i thjeshtë...
www.botaislame.com
--
Ju merrni këtë mesazh sepse jeni të anëtarësuar në grupin "Fjala e Bukur" në
Google Groups.
Për të dërguar në këtë grup, dërgo email në [email protected]
Për t'u ç'anëtarësuar nga ky grup, dërgo email në
[email protected]
Për më shumë mundësi, vizito këtë grup në
http://groups.google.com/group/fjalaebukur
