Serangan panah ti Karna memang hebat; ti katebihan ku Arjuna karasa beurat sareng seukeut enggal ngan skilat Arjuna mentangkeun panahna; nyuruwuka lhur teras nyirorot ka handap nyabet panah nu tengah nu ka handap ditakis ku Gondewa ; mni ngageter tangan Dananjaya ngarasa tanaga Karna anu lumayan rosa. Ari nu ka luhur digilekkeun rokaya Makuta mah kasabet dugi ka amburadul. Ger surak dua pihakanana. Ari Pasukan Kurawa surak lantaran Makuta Arjuna amburadul; ari pihak Pandawa sas\ryrak lantaran Arjuna bisa ngaleupaskeun diri ti na bahaya.
teu nungu lami, teras Partha males deui; ayeuna mah manahna ka luhur; tapi lain ukur sakali; aya ka na lima kalina bari kabehanana ngan sakceup sakiceup; Karna ngarasa aya tanaga rosa nu neken ka na dadana; ngarasa eungap, terus wae Karna oge ngalepaskeun jamparing sababaraha kali ! panah nu di kaluhurkeun ku Arjuna nyata nyirorot ngepung ka Karna; tur tanagana sarua rosana limaanana oge; aripanah Karna sabagean nakis pabagh Arjuna sabagean deui nterang ka Arjuna; Satyaki nepi ka gogodeg, da cacakan ka dirina mah can tngtu ah bisa nakis eta serangan. Nyata panh Arjun nu kapegat ku panah Karna ngan ukur dua tilumah narancep dina tangan, harigu jeung dada Kana; tapi anungaburusut ka Arjun oge aya dua nu keuna ka na dada sareng harigu Arjuna ! Geeer atuh dua pasukn teh srurak deui ti na ku resep2na lalajo nu taung anu sakitu hebatna; duanana ayeuna geus pada tatu. Tapi lain cape malah tambah napsu w nu aya ! Duanana beuki hayang nalukkeun musuh! Duanana pada ngaluarkeun kaahlin masing2; Karna ayeuna mah ngajiad HIJI panah SAKTI teras dipanahkeun ka Dananjaya; heab teh seuneu muntab2 muru ka Arjuna;mngkaning cepet pisn datangna; upama aya pemadam kebakaran atawa blanwir tea mah; mal kaburu deui ! Arjuna teu keder; ngan sakilat mentangkeun panahna; kaluar angin nu ageung pisan nebak seuneuti Karna; atuh Karna ayeuna mah nu ripuh; gancang ngaluarkeun panah deui nu ngaluarkeuncai hujan nu kacida gedena ! Nya pareum we seuneu teh. Demi nulalajo ayeuna mah teu bisa deui susurakan lantaran tadi ge ampir we kabarerangan kalamot seuneu; terus ngagelebug angin loba nu rarubuh; saterusna rancucut kahujanan. Atuh nu lalajo teh beuki ngajauhan ayeuna mah da sieun kabarerangan. HANCA
