VAART-bericht van: "Hans Oomens" <[email protected]>
VAART-bericht van: "Fam. Speksnijder" <[email protected]>
Beste Caroline en lezers,
Beste Eric,
allereerst wil ik zeggen dat ik het in grote lijnen met je eens ben.
Alleen
het probleem in de Maassilo was dat er gesproken werd met de schippers. En
ik ben van mening dat wij niets meer te zeggen of te ondernemen hebben in
elk geval velen van ons en op korte termijn als het zo door gaat bijna
iedereen.
Dat zal helaas een waarheid als een koe blijken te zijn.
De bank wordt de baas en de banken gaan beslissen en beslissen op
dit moment hoe of dit af gaat lopen en zij hebben ook de macht om zo'n
alliantie op te zetten.
De bank had en heeft altijd de macht al gehad. Lees je hypotheekakte er maar
eens op na. Je vaart in feite op hun schip waar jij je eigenaar van mag
noemen. En ja, op het moment dat je de overeenkomst niet na kan komen
ontstaat er een nieuwe situatie.
Maar waar waren de banken en waarom waren zij niet
aanwezig?
In de Silo begreep ik dat de lagere bankmensen wel wat willen, ze moeten wel
fiat krijgen van de grotere bazen. En daar zijn ze mee bezig, zo begrijp ik.
Reken niet dat voordat dit bij de banken intern is geregeld er ook maar iets
uit die koker te verwachten valt. Ze willen zich niet blameren.
Ik zou graag meedoen met de CAB maar als de bank (en dat gebeurt dus NU en
in de Maassilo deden jullie net alsof dat niet gebeurt) bij
collega-schippers en de aflossing en de rente betalingen uitstelt (of af?)
Zij die denken dat er ook maar iets zal worden "af" gesteld geloven nog in
Sinterklaas. Aflossing kan worden uitgesteld en eventuele niet betaalde
rente wordt bij de hoofdsom opgeteld. Je krijgt dus meer schuld. Iemand
schreef het al eerder: de strop wordt niet weggehaald, hij komt alleen wat
losser om de nek.
en bovendien de prive uitgaven financiert waarom zou zo'n schipper meedoen
met de CAB? En waarom zou hij zich überhaupt druk maken over de prijs? En
dat noemen we vrije marktwerking?
Omdat die bank de "overredingskracht" heeft om die schipper te overtuigen
wel met het CAB mee te doen.
Nogmaals zonder de schuld bij de bank
(alleen?) neer te leggen, zij hebben nu bij velen de touwtjes in handen,
dus
als je wat wilt doen voor ons, onderhandel dan met hen.
Ze hebben niet bij velen de touwtjes in handen maar bij een ieder die ook
nog maar een streepje hypotheek heeft en dat zijn we zo goed als allemaal.
Ik heb begrepen dat niet in de laaste plaats de banken heel nauw betrokken
zijn bij het crisioverleg en dat ze nu dus intern eerst e.e.a. moeten
accorderen.
Caroline Speksnijder
ms. Atalanta
06-10971209
Vr groet Hans O
VAART-bericht van: Open brief aan de binnenvaart
Open brief aan de binnenvaart
Na lang overwegen heb ik besloten deze open brief te schrijven.
Zoals u wellicht weet, was ik één van de mensen achter de tafel in de
Maassilo. Eén van de "stropdassen" dus, zoals we inmiddels genoemd
worden.
De plannen die wij daar gepresenteerd hebben zijn een reactie op de grote
zorgen over de toekomst van onze sector.
Die zorgen zijn ingegeven door wat er is gebeurd, wat er momenteel
gebeurt
en wat er volgens diverse prognoses nog gaat gebeuren. Zwartkijkerij? Ik
hoop het van harte, want dat zou betekenen dat de nabije toekomst er
zonniger uitziet dan wij nu denken.
Uiteraard zijn wij niet over één nacht ijs gegaan toen we de contouren
van
het schepenpoolplan aan u voorlegden. We hebben ons laten bijstaan door
veel binnenvaarders uit alle tonnageklassen. Ondernemers van grote en
kleine schepen hebben meegedacht aan een mogelijk antwoord op de
desastreuze vraaguitval. Dit crisisberaad is ontstaan na vele contacten
met verontruste schippers.
Duidelijk werd dat er maatregelen moesten komen die relatief snel kunnen
worden gerealiseerd om de binnenvaart door de crisis te leiden.
Na intensief overleg met allerlei betrokkenen uit de branche is het
schepenpoolplan uitgedacht.
Het plan is gebaseerd op de coöperatieve gedachte, die in andere sectoren
met kleinere bedrijven de individuele ondernemers sterker heeft gemaakt.
Het is logisch dat er veel kritische vragen over het plan zijn. Maar ik
vraag u in alle ernst of er andere reële manieren te bedenken zijn om de
binnenvaart te redden van de financiële ondergang. We horen ze graag van
u
en zullen u ook zeker de kans geven uw suggesties actief kenbaar te
maken.
We weten dat de vrachtprijsvorming in een neerwaartse spiraal gaat zodra
er voor 10 reizen 11 schepen beschikbaar zijn. Op dit moment zijn er in
de
droge lading voor 7 reizen zo'n 10 schepen.
We krijgen veel suggesties van ondernemers die tot in detail hebben
uitgedacht hoe anderen hun bedrijf moet redden.
- De banken moeten iets doen, bijvoorbeeld failliete schepen in de hoek
leggen.
Maar wie gaat dat betalen?
- De overheid moet iets doen, bijvoorbeeld wettelijke bodemtarieven
mogelijk maken.
Maar hoe lang zal het duren voordat alle Europese lidstaten het daarmee
eens zijn?
En hoe moet dat met de Akte van Mannheim?
- De bevrachters en verladers moeten iets doen. Die moeten veel meer
betalen.
Maar waarom zouden ze dat doen als de marktomstandigheden ze niet
dwingen?
Op zich natuurlijk hele logische gedachten, maar er is sprake van een
mondiale crisis en we zijn niet de enige sector in moeilijkheden.
Dat is de harde realiteit waar we mee te maken hebben.
Het plan dat nu voorligt komt voort uit diverse overleggroepen van
binnenvaartondernemers en moet worden uitgevoerd door de binnenvaart
zelf.
We weten allemaal hoe moeilijk dat in onze sector ligt, maar tot nu toe
is
er geen andere, haalbare en snelle oplossing voorgesteld.
We bereiken niets met de manier waarop er momenteel onder elkaar
gereageerd wordt.
Groot tegen klein, oud tegen nieuw; de lol van het varen is er ver af en
ieder weldenkend mens snapt dat we het daarmee niet gaan redden. Anonieme
reacties op diverse websites geven een beeld van een bedrijfstak in
verwarring.
Natuurlijk, er zijn fouten gemaakt en we zitten met een grote
overcapaciteit. Maar dat komt grotendeels omdat het ladingaanbod
plotseling en met een ongekend percentage teruggelopen is door de
wereldwijde crisis.
Toch zullen we een antwoord hierop moeten vinden, want hoeveel
faillissementen er ook vallen, als de ondernemers weg zijn blijven de
schepen in de markt.
Velen van u weten dat ik zelf drie jaar geleden aan de wal ben gegaan na
17 jaar met mijn gezin op een aantal eigen schepen tussen de 600 en 1300
ton te hebben gevaren. Een fantastische tijd, waar ik vaak met veel
weemoed aan terug denk. Het doet mij veel pijn om te zien hoe onze
bedrijfstak in deze crisis om zeep dreigt te worden geholpen door
verdeeldheid en polarisatie. Ik roep u op om samen met uw organisaties
aan
een betere toekomst te bouwen.
U krijgt alle kans daaraan bij te dragen, het gaat om u.
Ik wens u heel veel sterkte en wijsheid om door deze moeilijke tijd heen
te komen.
Erik van Toor
* Hoe denk je over het Crisisberaad? www.vaart.nl/peiling
* Het adres voor reacties en nieuwe berichten: [email protected]
* Afmelden op: [email protected] met tekst: unsubscribe VAART-L
