VAART-bericht van: "S.J. de Waard" <[email protected]>
Hein Danser schreef:
Ik denk dat bij het werk toekennen aan een aannemer, helemaal niet gedacht wordt aan zoveel mogelijk hetzelfde.
En dat is dan heel erg dom. Daarvoor kennen we de standaardisatie, die zichzelf ruim terugverdient gedurende de tijd dat installaties in bedrijf zijn.
Shell heeft vanaf oktober 1931 een systeem in gebruik, waarin alle materialen die op de fabrieken werden gebruikt waren gestandaardiseerd en gecodeerd met een vroeger 8- maar later 10 cijferig nummer. De MATERIAL and EQUIPMENT STANDARDS and CODE oftewel MESC. Dat systeem wordt wereldwijd gebruikt door de Groep en het wordt ook verkocht aan andere bedrijven in licentie. Dat is niet voor niets, het levert geld en tijd op. Waar ter wereld je een bestelling doet bij een Shell inkoper, met MESC 65.24.01.071.1 krijg je een doodgewoon klein AA batterijtje voor algemeen gebruik, IEC R6. Maar het kan per land of regio verschillen welk merk het is, alleen de specifikaties liggen vast. Die zijn gelijk over de hele wereld. Een inkoper kan er dus mee uit de voeten, want die koopt ze daar waar hij de grootste baat kan hebben, qua prijs, levertijd of anderszins. (Die prijs is niet altijd doorslaggevend.) Het systeem was in mijn tijd voldoende flexibel om ook afwijkingen mogelijk te maken. Stel dat de inkoper op Pernis om voor hem duidelijke redenen Witte Kat batterijen wilde hebben. Die zouden dan MESC 65.24.01.071.9 zijn gecodeerd. De 9 stond voor Lokale code.
Waar het om gaat is dat je als gebruiker, als klant, niet afhankelijk moet willen zijn van een leverancier. Lang, lang geleden heb ik voor die MESC de elektromotoren nog onder werelwijde standaardisatie gebracht. Grote oorlog met de fabrikanten en de Engelstalige engineers van de club. Want het kwam er uit dat de Group toendertijd vooral Duitse, Japanse en Amerikaanse motoren kocht en minder Engelse. Ik kreeg via mijn baas - politiek, politiek - een draai om m'n oren en dus kwamen die Engelse motoren er toch weer bij. (Dat ze nog steeds minder gekocht werden hadden de mannen geen invloed op, ha ha.) We eisten ook dat ze de specifikaties van de lagers bekend zouden maken, zodat die mede gestandaardiseerd konden worden. Waar het om gaat is dat je de standaardisatie zover mogelijk doorvoert, waardoor een leverancier nooit meer kan zeggen dat ie iets niet op voorraad heeft. Dan koop je bij de buren.
Daar was een nog weer slimmer systeem voor, het SPIR systeem. Waar die afkorting voor stond ben ik kwijt. Maar vooral wat grotere apparatuur werd niet gekocht dan dat de leverancier van alle niet zelf vervaardigde onderdelen aan had te geven waar ie ze gekocht had. Dat kostte wel kracht, maar de maatschappij heeft nu eenmaal wat meer dan gebruikelijke buying power, koopkracht. Je wist dan dat je in de toekomst niet gesneden ging worden op de onderdelen, ook al werden ze dan ondergeverft of gespoten en de identifikatieplaatjes eraf gehaald. Als de fabrikant er later bij vervanging een faire prijs voor vroeg gingen we echt niet naar een alternatieve, goedkopere leverancier zoeken. Maar als ie ons wilde snijden of niet kon leveren had hij wel een probleem. Maar ja, grote club en dat scheelt. Daarbij vergeleken is de Nederlandse Rijkswaterstaat maar een heel kleine. Tenminste, zo gedragen ze zich als ze geen standaardisatie doorvoeren.
Simon 03011455 * Hoe denk je over het Crisisberaad? www.vaart.nl/peiling * Het adres voor reacties en nieuwe berichten: [email protected] * Afmelden op: [email protected] met tekst: unsubscribe VAART-L
