VAART-bericht van: "MatroosVincent" <[email protected]>
Weet eigenlijk iemand hoeveel filipijnen Gyron Crew geplaatst heeft op de NL
binnenvaart.?
Per 30 mei moeten allemaal ze terug op straffe van 8000 euro per matroos
voor de schipper, omdat Gyron zijn deuren sluit.
Ik hoop eigenlijk dat het er best wel een hoop zijn, misschien wordt er dan
eens iemand wakker over het gevoerde personeels beleid van de afgelopen
tijd. Maar ik ben bang dat nu wel een ander bureau in dat gat gaat springen
voor 30 mei...
MatroosVincent
Hoe kom ik als zij-instromer in de binnenvaart aan de slag? [INGEZONDEN]
07-03-2012 17:28 Na publicatie van het verhaal van Marianne Vos ('Van
timmerman tot schipper') over haar man Patrick die na een omscholingstraject
maar geen baan kon vinden in de binnenvaart, kwamen meerdere reacties bij de
redactie binnen. Zoals deze ingezonden brief van René Kant die een
vergelijkbare ervaring heeft.
Sterk en zeker kwam ik uit een periode van revalidatie en reïntegratie.
Klaar voor een baan in de nautische sector. Daar had ik volgens
verschillende testen de meeste ambitie voor. Alleen, die zoektocht naar die
nieuwe baan duurt al anderhalf jaar. Helaas mogen mijn motivatie en
inspanningen er niet toe leiden dat ik een carrière kan starten in de
binnenvaart.
Waar komt die liefde voor het water vandaan? Daarvoor zijn twee belangrijke
redenen aan te wijzen.
Allereerst ben ik van jongs af aan al een verwoed watersportliefhebber.
Altijd was ik op het water. En nog steeds. Tegenwoordig vis ik met mijn
sportvisbootje op de Waddenzee. Daarbij vind ik de vrijheid erg prettig die
hoort bij het beroep. Dit heb ik in het verleden als internationaal
vrachtwagenchauffeur ook ervaren.
In oktober 2010 kreeg ik de opdracht van mijn re-integratie coach om
vacatures te zoeken waarop ik zou kunnen solliciteren. Daar zaten er een
paar bij uit de binnenvaartsector. Na een telefoontje kreeg ik gelijk een
positief antwoord: ‘Ga eens een paar dagen mee. Dan kun je zien wat het werk
inhoudt.’ Dat was niet aan dovemansoren gericht. Mijn eerste reis was met
een tanker van 110 meter op de Rijn door het gebergte naar Mannheim. Ik heb
mijn ogen uitgekeken en de sfeer geproefd aan boord. Hier voelde ik me
thuis. Dit wil ik.
Een dienstboekje aanvragen was de eerste stap en daarna de keuring
doorstaan. Al snel een vervolgreis afgesproken. Met als doelstelling om
daadwerkelijk met de jongens mee te werken aan boord. Dat is me heel goed
bevallen en ik ben er dan ook zeker van geworden dat een functie in de
binnenvaart zeker past bij mijn persoonlijke situatie.
Mijn zoektocht ging nu echt beginnen… Netwerken en solliciteren, daar kun je
natuurlijk je werk mee vinden. Mijn brief en CV op en top geschreven. En
opsturen maar. Natuurlijk zijn er bedrijven waar je antwoord van krijgt en
soms hoor je helemaal niks. Heb zowel telefonische als persoonlijke
gesprekken gehad en allemaal als positief ervaren. Maar, helaas geen
beschikbare plek.
Van de een hoor je dat leeftijd geen rol speelt. De ander vindt je te duur.
Tja, ik ben geen achttien meer. Ik ben namelijk 41 jaar. Dit brengt
natuurlijk wel de nodige werk- en levenservaring met zich mee. Bovendien,
als ik ergens voor ga, maakt het mij niet uit of ik het leer van iemand die
jonger is dan ik, of juist van iemand die ouder is. Uiteindelijk gaat het er
toch om dat je een vak goed leert en dat de omgang tussen ‘leerling’ en
‘meester’ saamhorig is. Tegenwoordig moeten we toch tot ons 67e werken. Dan
heb ik nog 25 jaar te gaan en kan er nog een hele mooie carrière in de
binnenvaart voor mij zijn weggelegd.
Blijf jezelf en in je doelen geloven.
René Kant,
Breezand
Van timmerman tot schipper [INGEZONDEN] 16-01-2012 18:04 Marianne Vos
stuurde een brief over haar man die timmerman in de bouw was, maar voor wie
als schipperszoon altijd bleef trekken. Toen de aannemer waar hij werkte
failliet ging, koos hij voor het omscholingstraject om alsnog de binnenvaart
in te gaan. Alleen…vindt hij geen werkgever omdat de ervaring die hij wel
degelijk heeft niet in zijn dienstboekje staat.
Graag wil ik u het verhaal vertellen van mijn man. Mijn man is een
schipperszoon, geboren op de sluis van Amerongen. Ouders, grootouders en
meerdere familieleden hebben altijd gevaren. Dus de meeste van u weten dan
wel wat ik bedoel als ik zeg dat je dit er nooit meer uit krijgt en dat het
bloed blijft kruipen.
Toen mijn man in zijn jeugd een opleiding moest kiezen, wilde hij dan ook
graag naar de binnenvaartschool. Helaas gooide de echtscheiding van zijn
ouders roet in het eten, en koos hij voor een opleiding in de bouw. Maar
zijn schoolvakanties bracht hij door op mbs Cadenza, in die tijd eigendom
van wijlen de heer Vogel. Daar heeft hij veel mogen leren, op velerlei
gebied.
Toen ik hem leerde kennen, nu al weer 22 jaar geleden, leerde ik een
jongeman kennen met voorliefde voor varen, en met heimwee naar het varen.
Als dochter van een melkboer – ja, ik kan echt zeggen dat ik van de melkboer
ben – was mijn tweede woonplaats Maasbracht, want daar bracht mijn vader de
melk rond. Dus ik kende de schipperscultuur ook wel een beetje, want ook ik
zat daar wel vaak tussen de schippers, op de sluis, schippersinternaten, en
ik had van jongs af aan al veel respect voor deze mensen.
In 1995 kwam onze eerste dochter en in 1998 onze tweede. Door de jaren heen
bemerkte ik dat mijn man steeds meer heimwee kreeg naar het varen. Onze
jongste dochter was drie jaar oud toen voor ons de mogelijkheid zich
voordeed om een jachtje te kopen. Omdat ik wist wat het voor mijn man zou
betekenen om te kunnen varen, zocht ik de mogelijkheden uit die er waren om
de aankoop van dit jachtje waar te kunnen maken, en dit lukte.
Na eerst al het noodzakelijke aan het jacht gedaan te hebben om het
vaarklaar te maken - het stond al vier jaar op het droge – konden we toch
datzelfde jaar nog uitvaren. Onze eerste tocht werd een zoektocht naar de
Cadenza, ondertussen eigendom van de firma Vos in Arnhem. Hij liet mij en de
kinderen zien waar hij vroeger onder andere gevaren had met de Cadenza,
zoals de BEMA in Alkmaar.
In Arnhem is hij met de oudste dochter toen helemaal naar kantoor van
rederij Vos gewandeld om daar navraag te doen waar de Cadenza zou kunnen
zijn. Deze zou naar de werf in Weurt gaan; dus daar zou onze tocht ook
naartoe gaan, dit snapt u wel. Ik vergeet nooit meer zijn gezicht, toen we
de bocht omkwamen bij de werf, en hij ‘zijn’ geliefde Cadenza op het droge
zag liggen. Hij glunderde en was zo blij als een klein kind toen hij dat
schip weer zag. Gelukkig waren de toenmalige schipper en zijn vrouw zo
vriendelijk om hem aan boord te laten komen en mocht hij nog eens kijken.
Ondertussen zijn de kinderen ook verknocht geraakt aan het water en de
vaart, en ze weten en begrijpen wat dit voor hun vader betekent. Afgelopen
jaar, net na de bouwvakvakantie, ging de aannemer waar hij werkte, failliet.
Dit was natuurlijk even een hele klap.
Wat nu gedaan? In de bouw ging het steeds slechter en het werd moeilijk om
weer nieuw werk te vinden. Ik bracht hem op het idee om dan eens te kijken
of omscholing mogelijk zou zijn, zodat hij toch nog zijn jongensdroom zou
kunnen waar maken. Zelfs de meiden zeiden tegen hem: “Papa geef niet op,
kijk of dat je dit kunt gaan doen, want wij weten dat daar je hart ligt.”
Dit vond ik zo mooi van die twee meiden van ons.
Het bleek dat omscholing binnen de bouw-cao mogelijk was, en hij ging dit
traject in. We kwamen terecht bij het Onderwijscentrum Binnenvaart in
Rotterdam. Daar is men bezig met een conceptopleiding om mensen op te leiden
tot binnenvaartschipper in één jaar tijd in plaats van de 4-jarige
opleiding.
Dit was dus echt wat voor mijn man, gezien al zijn ervaring in de
binnenvaart die hij al heeft, om te kunnen omscholen. Hij kwam in contact
met Han van Roozendaal van het Onderwijscentrum.
Mijn man deed de nodige keuringen, onder andere om zijn dienstboekje te
kunnen krijgen. Ondertussen is nu alles geregeld: dienstboekje, financiële
ondersteuning voor de omscholing door de benodigde instanties, lesboeken,
enzovoort, maar helaas zit hij nog steeds thuis. Want om de opleiding te
kunnen doen, heeft hij een bedrijf nodig dat hem in dienst wil nemen, zodat
hij ook kan varen en leren. Hij solliciteert zich gek, maar ja steeds
afwijzingen, want ook in deze branche heeft men liever iemand van achttien
jaar met liefst twintig jaar ervaring...
Ervaring heeft hij genoeg: in vakanties vaart hij mee met zijn neef op mts
Tricolore, mts Adventure of zelfs op het koppelverband Milano. Op een dag
belde hij me op dat hij een heel vervelend klusje aan het doen was, namelijk
met de Milano aan het varen op de Rijn.
Dus ervaring heeft hij genoeg; de drive en de liefde voor het varen heeft
hij ook, evenals de benodigde inzichten op dit gebied. Helaas staan al deze
ervaringen nergens op papier, en dat is nou net het probleem. Want iedereen
wil dit graag op papier zien, en het meeste wat er gevraagd wordt, is
matroos. Maar omdat hij onderaan moet beginnen, staat er eerst nog deksman
in zijn boekje.
Als hij toch niet de kans krijgt om zijn opleiding te doen, zal hij nooit
verder komen. Soms is het best frustrerend om te zien, hoe iemand vooruit
wil maar helaas niet vooruit komt. Omscholen is makkelijker gezegd dan
gedaan…
Marianne Vos,
Roermond
Het is koud, erg koud op het voordek. Ondanks die kou is dit leven het
mooiste ter wereld. Toch maak ik mij zorgen. Ik ben 33 jaar en dus te oud,
veel te oud, of beter te duur, veel te duur. Bij sollicitaties hoor ik
varende ondernemers netto maand bedragen noemen amper hoger dan de sociale
huren in mijn woonplaats. En toch hoor ik kreten als “er is moeilijk aan
personeel te komen”.
Drijft marktwerking de prijs dan niet vanzelf op.? Nee, het te kort wordt
aangevuld met werknemers van binnen en buiten Europa. Er is dus geen nijpend
tekort aan personeel in zijn geheel en een langlopende visie hierover is
hierdoor voor varende ondernemers dan ook een ver-van-mijn-bed-show. Dat er
weinig animo in Nederland aanwezig is om in de binnenvaart te gaan werken,
daar wordt daardoor dus weinig aandacht aan besteed. Er is al jaren geen CAO
meer in de binnenvaart. Het is gewoon niet belangrijk genoeg om daar tijd
aan te besteden om afspraken te maken met de sociale partners.
Nederland Transportland. Het klinkt mooi, maar wie geeft er om die pakweg
5000 schippers? Helemaal als je het afzet tegen de 120.000 medewerkers in
het wegvervoer. Te klein om je druk om te maken…..toch?
De overheden hebben een vaarwergbudget van 11,2 miljard euro voor 2010 tot
2020. Haven Rotterdam heeft afgesproken het wegvervoer te beperken tot 35%
en de binnenvaart te laten groeien tot 45%. Binnen de lidstaten van Europa
vind 40% van het vervoer over water plaats. 330 miljoen ton goederen gaat
via het het Nederlandse water Europa in en uit. Misschien niet te klein om
je druk over te maken?
Deze cijfers gaan heel de Europese economie aan en vooral omdat het een hele
kosten efficiente en milieuvriendelijke manier van vervoeren is. Zijn juist
de Nederlandse binnenvaart ondernemers zo belangrijk? Of de binnenvaart in
het algemeen. En als dat laatste het geval is zou de Nederlandse ondernemer
dus gewoon vervangen kunnen worden door een niet-Nederlandse. Wat een eind
zal gaan betekenen voor een van de mooiste beroepen in Nederland. Wie zou
zich dan hier wel druk om moeten maken?
De varende ondernemers zelf? Zonder dat er instroom van Nederlands personeel
plaats vindt zullen er ook geen Nederlandse opvolgers zijn. Er vanuitgaande
dat in veel gevallen het opgebouwde pensioen bestaat uit de waardeopbrengst
van het bedrijf na verkoop, denk ik dat daar best eens langer stil bij
gestaan kan worden wat het huidige ingeslagen traject betekent voor “de
toekomst”
De enige vraag die dan rest…. Waarom gebeurt dat dan niet of te weinig?
Vincent Streep.
Tags: arbeidsmarkt, binnenvaart, cao, HRM, transport
* Vind je VAART!genoten op: http://www.vaart.nl
* Het adres voor reacties en nieuwe berichten: [email protected]
* Afmelden op: [email protected] met tekst: unsubscribe VAART-L
