Musuen kontu honekin kuriosoa egin zitzaidan Irlandara lehen aldiz joan nintzanean gertatutakoa. Ingelesa praktikatzera joan nintzen, familia baten etxera. Ez zidaten esan musurik ez nuela eman behar eta... heldu, familiako ama etorri eta eskua eman zidan momentu berean, nik bi musu eman nizkion.
Ez dakat hitzik bere harridura aurpegia adierazteko. Begiratu ninduen beste munduko zeozer egin izan banu moduan, eta, berarentzat, hala zen. Eibarrera itzuli behar giñenean, agurtzeko, amak berak, hainbat segunduz besarkatu ninduen, bere masaila nirearen kontra. Baña musurik ez. Josu. 2006/12/14, Elena Laka <[EMAIL PROTECTED]>:
Leirek: Konbersaziñuak ondo, musu gitxi, serixua! Musuen kontu horretan, nik emon eta hartu nituen batzuk! Dena den egixa da, konturatu nintzen batzuk falta jatazela: adibidez, Leire, zurekin, Serafinekin eta Asierrekin egin nebanian topo, handik bost segundura konturatu nintzen ze motza neu musuak emoteko! Eta gero badagoz musurik eman ez nienak, baina gogoz geratu nintzenak: Luistxori eta Gariri sekula ez dotset musurik emoten, eta ez dakit zergaitik, ze asko apreziatzen ditut. Musuak emotea agurtzerakoan edadearekin ikasitako zerbait da neretako. Euskaldun zomorro, urteetan aurrera gero eta poziago ematen eta hartzen ditut agur-musuak, ez indiscriminadamente, ojo, lagun artean nagoenean baizik, atzo moduan. Hala be, ondio horretan be ikasi eta hobetu beharra. Eta baten bat ez ote neban agobiatu hain beste musurekin :) Musuak Elena _______________________________________________ Adi gero, mezuak bidaltzeko: [email protected] http://www.eibar.org/zerrenda harpidetza eteteko: [EMAIL PROTECTED]
-- [EMAIL PROTECTED] http://www.blogak.com/josu
_______________________________________________ Adi gero, mezuak bidaltzeko: [email protected] http://www.eibar.org/zerrenda harpidetza eteteko: [EMAIL PROTECTED]
