VAART-bericht van: vaartforums <[email protected]>
Op 18-2-2011 12:55, Nico schreef:
Dit mailtje, Nico, gaat wel erg in de richting "don't push your luck".
Ik zat net in mijn hoofd een mailtje te redigeren in de trant van
-hou eens op met eeuwenoude vetes en oud zeer.
Ook Nico kan kennelijk iets bijleren , want hij verandert zijn
standpunt. (met dank aan Roelof).-
En dan ga je me er ineens aan herinneren hoe ik, een van de "hippies"
was (die gemakshalve met de studenten op een hoop werden gegooid, ook al
had ik geen studiebeurs en mijn vader geen stuiver).
Zaten we uitgeput, terug van een nachtje of 2 doorhalen naar en van de
losplek op de beurs in Amsterdam 3 (was het maar 2) weken op een volgend
reisje te wachten.
Zagen we jou minstens 3x langsvaren.
Jij had de <kwartje eraf> knop van Logos toen al gevonden, volstrekt
legaal, maar niet echt collegiaal. Ik hoop niet dat dat jouw idee van
inventief en innovatief ondernemen was.
Ik zou willen adviseren om deze deze periode in de doofpot te houden,
met de deksel er stevig op!
Mij zul je er normaliter nooit over horen, maar je moet er niet zelf
over beginnen.
Je hoefde echt geen "student" te zijn om er een zootje van te maken.
Hoewel ik weet waar het over gaat, want ik heb ook zo'n expeditie om een
schip op te sporen en (we waren niet gek) en bij de olieboer voor hem
gasolie te betalen. Maar dat was toch echt een schipperszoon. (wel een
beetje ontspoorde)
En zo ken ik nog legio "echte" schippers, die de meest vreemde
strapatsen uithaalden, bv. voor de sluis van Merelbeke suiker per
vrachtwagen afvoeren en denken dat dat niet opvalt (einde contract) ,
even halverwege de reis terug naar een feestje in Rotterdam, en
teruggekeerd van het schip alleen nog de stuurhut boven water vinden.
Of eentje die zijn afkeur over ons amateurs uitdrukte door te zeggen
dat we geen echte schippers waren. Dat was je pas als je, zoals hij, tot
je middel in het water had gestaan in de machinekamer (terwijl ik steeds
dacht dat het juist van enig vakmanschap getuigt als je dat weet te
voorkomen).
Een collega loste in Basel, leuk werk, deden we graag, er zat klander
in. Kan toeval zijn, maar de betreffende collega heeft een zekere
reputatie wat betreft z'n afkeer van ruim vegen en z'n diplomatieke
manier van met klanten omgaan. Het werk is in ieder geval nooit meer
geweest. zoveelste generatie rasechte schipper.
Jaap Aernoudse vertelt vol trots in de eerste hoofdstukken van zijn
boek, hoe hij met z'n bravoure een slordige 3 ton aan ladingschade
bijeen voer.(ik ben in 30 jaar in totaal nooit boven de 300 gulden
uitgekomen, uit eigen zak betaald) En zo kan ik nog uren doorgaan.
Nee hoor, ook echte schippers waren toen net mensen....
Maar ga niet niet vertellen dat het establishment geen hinder zou
ondervinden van een dergelijk vorm van ondernemerschap al was het maar om de
slechte naam die ze de
sector bezorgde.
In die tijd maakte de kwaliteit van ondernemer zijn ook weinig uit. Je was leeg
en schreef in op
een beurs. De vrachtprijzen werden voorgerekend. ( Het lijkt er overigens
aardig op dat het de enige
weg waarop de binnenvaart kan overleven.) Maar eenmaal geladen was , na weken
uitrusten op de beurs
, het hek van de dam. Als een haas naar de losplaats om te zorgen dat je als
eerste van de partij
gemeld was , leeg , en dan weer twee weken uitslapen.
Ondernemers die meer uitdaging wilde deden een poging het Rhein-patent te
bemachtigen. Of leefde
zich uit in de legale mogelijkheden die er binnenlands of NZ waren.
* Voorkom blokkering; laat bij reacties alles weg wat niet van jezelf is
* Het adres voor reacties en nieuwe berichten: [email protected]
* Afmelden op: [email protected] met tekst: unsubscribe VAART-L
