Birêz Mad Mîro
Ew nivîsara Ahmed Altan a bi resen-tirkî min bi taybeti bo te û bi tevahî jî bo endam û xwendevanên Dîwanxaneyê wergerande Kurdî. Eger tê de kêmasî hebin lê biborin. Bi silav û rêzan... Seîdê Sîsî ÇİXÊZA KEVİR Nivîskar: AHMED ALTAN, 17.2.2009 Werger: Seîdê Sîsî Di sira şerê hundirîn ê Îspanya da leşkerên Franco yê faşîst helbestvan ê navdar Lorca diqefilînin. Li cemseyek leşkerî siwar dikin û dibin derveyê bajar. Cihê ku wî birinê de gurubek qelebalix a girtiyan heye. Gor hatine vedan. Leşker teko teko milê rastê çeketê girtiyan kontrol dıkın. Li ser milê rastê çeketan ji ber nûhandinê birsokek peyda bûye. Derhal girtî dibin ser gorek. Çimko wanê agirberdayîn, qûndaxa tifingan li ser milên wan birsokek waha hiştiye. Hmûyan gulebaran dikin. Merivek ku kaşî ser mezel kirine bi canxiraşî diqîre: ‘’Ez bilêtfiroşê tramwayê me... Ev birsoka ser milê min şûna qayişê qutîya bilêtan e...’’ Dema ew diqîrîya, tifing diteqin. Kesê guhdariya gotinên wî nekiribû. Bilêtfiroş dikeve gorê. Li Amedê polîsan dema ku zarokên Kurdan digirtin û li kefa destên wan mêzedikirin, Ispanyaya dema Francoyê faşîst bi bîra min hat. Zarokên ku ‘’cixêza kevir’’ li kefa destên wan dîtin, goya ku ‘’endamê rêxistinê’’ ne wan tewqîf dikin. Zarok, donzde, sêzde, çarde salî ne. Ji ber ku ‘’çixêza kevir’’ li kefa destê wan de ye, cezayê ku bigirin dikare derkeve heta çil salan. Eger çixêza kevir heye, jiyana wan kuta dibe. Rêzkiroxê rûpelê Erkan, ‘’lê dema ku zarok ji polîs reviyan li erdê ketibin’’ got, ‘’di zaroktîya me de dema em direvîn û diketin erdê çixêza kevir di kefa destê me de dima.’’ Çawan kesê guh neda wî bilêtfiroşî, dê wisa jî guh nedin vî zarokê ku beje ‘’dema ez reviyan ketim erdê’’. Lê em bêjin ew çixêza ku li kefa destê wî ye ne ji ber ketina wî ya erdê, lê ji ber kevir avêtina wî ya polîsan e. Ji ber ku zarokek donzde salî kevir avêtiye polîs, wijdan û edaletek welê heye ku wî sih sal, çil sal bavêjin zindanê? Evana zarok in. Li Gazze, dema ku Îsraîl zarokan dikuje, însanên me yên ku rewa ye vijdana wan isyan bike, di welatê wan de dema zarokan bi çil salan siza dikin, ma çima wijdana wan isyan nake? Kuştina zarokan tirsdêr e. Ma zindan kirina zarokek donzde salî tirsdêr nîn e? Ew zarokên ku jiyana wan te vemirandin eger Kurd in, ma vijdanên me têne qufilkirinê? Gavek ji mehkûmkirina zarokek a zindanê wêdetir ‘’mirin’’ e, ev tiştê ku em dibînin gavek berya cînayete ye. Ji bo li dij derketina ve, ma pêdivê ye ku em li benda mirina wan rawestin? Ma me cijdanek nîn e ku ji bo zîheyatan êşdar be? An na vijdanên me li anagorê zarokên Tirk, zarokên Filistîn û zarokên Kurd xwediyê kompartman û pîvanên cuda cuda ne? Ew wijdana ku ji bo her kesê pîvanên cuda cuda dayne, wê çi ferq ji bê wijdanîyê heye? Binêrin, dema ku em pirsgirêkê rast û durust nepişkêvin, jiyan bi êşek xwîndar û tiro viro tijî dibe. Ev tiştê ku em îro dijîn jî ev e. Ji ber ku pirsgirêka Kurd bi awayek mirovahî me nekaribûye bipişkêvin, her diçe em ji mirovahiyê dûr dikevin. Zarokên ku li kefa destê wan çixêza kevir heye, me şûl derxist heta radeya zindankirina wan. Ferz bikin ku hûn fîlmek temaşe dikin. Zarokên xwepêşander bînin pêş çavên xwe. Xiyal bikin ku polîsan ew zarok girtine û ji ber ku çixêza kevir li ser kefa destê wan heye, wan zindan dikin. Dema hûn jîlmê temaşe bikin hûn dê alî kê bigirin? Alî polîsan, an alî zarokan? Bi ewên ku bêjin ‘’alî polîsan’’ re, min pêwendiyek nîn e. Ji ewên ku bêjin ‘’alî zarokan’’ re min pirsiyarek heye: Madem ku di fîlmê de hûn alî zarokan digirin, ma çima di jiyana rasteqîn de jî hûn alî wan nakin? Bi min esil pirsgirêka ku divê em şirove bikin ev e ku ev zarok çima dipekin kuçê û keviran davêjin polîsan. Çima kuçeyên Başûr-Rojhelat bi zarokên ku keviran davêjin polîsan tijîne? Di be ku hinek bêjin ‘’mezin wan fît ikin’’. Wê gavê ez ji wan pirsîyar bikim: Ma hûn heman tiştî ji bo ‘’zarokên ku kevir davêjin Îsraîlîyan’’ jî difikirin? Ma ji ber ku ‘’mezin wan fît dikin’’ ew zarok kevir davêjin Îsraîlîyan? An ji fîtkirinê wêdetir êşek dî heye ku zarokan bîla dikêşe nava xwe? Li Başûr-Rojhelat ev zarok keviran davêjin. Kanê em ji, ew deverên ku JİTEM ji kuçeyan, ji parkan, ji derê dadgehan mirovan topdikin û gulle berdidin şatika ustiyê wan û dikujin, kise dikin. Ew deverên ku cendekên însanan têne şewitandin an jî davêjin biran. Ma di deverek welê de kîndarî û êş naçirize dilê zarokan ji? Eger hûn li wê deverê merivek ku însanan di şatika wan de gulle dike û dikuje ‘qahreman’ îlan bikin û madalya bidinê... Di cinyaza wî de temamê qumandarên we xwepêşandana bedenî rava bikin... Ma zarokên wê deverê de kevir navêjin polîsan? Ma zarokên wê deverê dê polîs û leşkeran ji xwe re ‘dijmin’ nehesibinin? Me elemek girse bi Kurdan da kêşandin. Niha jî em ji nifşa dawîn, yên donzde, sezde salîn, ji ber çixêza kevir digirin û dixwazin wan bavêjin zindanan. Ma me heta îro bi van rê û dirbên bê wijdan vê pirsgirêkê çareser kiriye ku îro jî em çareser bikin? Ji bo çareserkirina pirsgirêka Kurd, berya siyasetê me pêdivî bi wijdanê heye. Wijdanek ku ji bo zarokan, ji bo mezinan, ji bo kuştîyan êşkêş e. Aha pirsiyarîya herî bingehin jî ev e: Ma we wijdanek welê heye? [email protected] Date: Wed, 18 Feb 2009 17:03:56 +0000 From: [email protected] Subject: {Diwanxane} AW: {Diwanxane} To: [email protected] Ev nivîsa Ahmet Altan bi Kurdî ba, wê bo me Kurdên ne ji Bakurê Kurdistanê bashtir ba...Em Turkî nizanin, birano Li gel silavan / Grüsse / BESTS/ Salamat Cankurd http://cankurd.blogspot.com http://en.netlog.com/cankurd1948 www.kurdax.net Têldest: (+49) 163 869 81 59 Von: Abdulkadir BİNGÖL <[email protected]> An: [email protected] Gesendet: Dienstag, den 17. Februar 2009, 19:05:55 Uhr Betreff: {Diwanxane} ez nivîseke Ahmet Altan ji we endamên birêz re dişînim. Bimînin di nav xweşiyê de Taş izi Ahmet Altan - 17.02.2009 İspanyol İç Savaşı sırasında Cumhuriyetçileri destekleyen ünlü şair Lorca'yı faşist Franco'nun adamları yakalarlar. Askerî bir cemseye koyup şehir dışına götürürler. Gittikleri yerde kalabalık bir tutuklu grubu vardır. Mezarlar kazılmıştır. Askerler, tek tek tutukluların ceketlerinin sağ omzunu kontrol ederler. Ceketinin sağ omzunda, kumaşın aşınmasından dolayı bir parlaklık oluşmuş tutukluyu hemen bir mezarın başına götürürler. Tüfek dipçikleri, ateş edenlerin omuzlarında böyle bir parlaklık bırakmıştır çünkü. Hepsini kurşuna dizerler. Mezarın başına sürüklenen bir adam ise canhıraş bir şekilde bağırmaktadır. "Ben tramvay biletçisiyim... Omzumdaki iz, bilet kutusunun kayışının izi." O bağırırken tüfekler patlar. Kimse onun söylediklerini dinlememiştir. Biletçi mezara düşer. Diyarbakır'da Kürt çocuklarını yakalayıp avuçlarına bakan polisleri görünce, faşist Franco döneminin İspanya'sını hatırladım. Avucunda "taş izi" olan çocuğu "örgüt üyeliğinden" tutukluyorlar. Çocuklar on iki, on üç, on dört yaşlarındalar. Avuçlarındaki "taş izinden" alacakları ceza kırk yıla kadar çıkıyor. Taş izi varsa hayatları bitiyor. Sayfayı çizen Erkan, "ya çocuklar polisten kaçarken düştülerse," dedi, "biz çocukluğumuzda koşarken düştüğümüzde avucumuzda taş izi olurdu." O biletçiyi kimse dinlemediği gibi "ben koşarken düştüm" diyen çocuğu da herhalde kimse dinlemeyecek. Ama deyin ki, avucundaki taş izi düştüğü için olmadı da polise taş attığından oldu. On iki yaşındaki bir çocuğu, "polise taş attı" diye otuz yıl, kırk yıl zindanda yatıracak bir vicdan, bir adalet olabilir mi? Çocuk bunlar. Gazze'de İsraillilerin çocukları öldürmesine vicdanları haklı olarak isyan eden insanlarımız, kendi ülkelerinde çocukların kırk yıl hapse mahkûm edilmesine isyan etmiyor mu? Çocukları öldürmek korkunç. On iki yaşındaki çocuğu yıllarca zindana kapatmak korkunç değil mi? Hayatı söndürülen çocuk Kürt olunca vicdanlarımız kilitleniyor mu? Küçük bir çocuğu yıllarca hapse mahkûm etmenin bir adım ötesi "öldürmek", cinayetten bir adım öncesi bu yaşadığımız. Ölmelerini mi bekleyeceksiniz buna karşı çıkmak için? Canlılar için acı çeken bir vicdanımız yok mu bizim? Yoksa vicdanlarınız, Türk çocuğu, Kürt çocuğu, Filistin çocuğu için ayrı ayrı kompartımanlara ve ölçülere mi sahip? Herkes için ayrı ayrı ölçüler koyan bir vicdana sahip olmanın vicdansızlıktan ne farkı var? Bakın, bir meseleyi doğru dürüst çözemediğinizde, hayat acı dolu kanlı bir saçmalığa döner. Bugün yaşadığımız da bu. Kürt meselesini insanca çözemediğimizden, gittikçe insanlıktan uzaklaşıyoruz. Avucunda taş izi olan çocuğu zindana koymaya kadar vardırdık işi. Bir film seyrettiğinizi düşünün. Gösterici çocuklar olduğunu düşünün. O çocukları polislerin yakalayıp, avuçlarındaki taş izine bakarak hapse attıklarını düşünün. O filmi seyrederken kimi tutarsınız? Polisleri mi, çocukları mı? "Polisleri" diyenlerle bir işim yok benim. "Çocukları" diyenlere sormak isterim: Filmde çocukları tutuyorsunuz da, hayatta niye çocukları tutmuyorsunuz? Bence asıl tartışmamız gereken bu çocukların niye sokaklara fırlayıp polislere taş attıkları. Niye Güneydoğu sokakları polislere taş atan çocuklarla dolu? "Büyükler kışkırtıyor" diyenler çıkacaktır. O zaman onlara sorayım, "İsraillilere taş atan çocuklar" için de aynı şeyi mi düşünüyorsunuz? Büyükler kışkırttığı için mi o çocuklar İsraillilere taş atıyor? Yoksa kışkırtmanın ötesinde, çocukları bile içine çeken başka bir acı mı yaşanıyor? Güneydoğu'da taş atıyor bu çocuklar. Hani şu, JİTEM'in sokaklardan, parklardan, adliye kapılarından adam toplayıp enselerine kurşun sıkarak öldürdüğü diyarlardan söz ediyoruz. Öldürülen insanların yakıldığı, kuyulara atıldığı diyarlardan. Böyle bir yerde çocukların bile içine sızan bir öfke ve acı birikmez mi? Siz orada insanları enselerinden vurarak öldüren birini "kahraman" ilan edip madalya verirseniz... Onun cenazesinde bütün komutanlarınızla gövde gösterisi yaparsanız... O diyarların çocukları polise taş atmaz mı? O diyarların çocukları, polislerin ve askerlerin kendilerine "düşman" olduğunu düşünmez mi? Kürtlere çok acı çektirdik. Şimdi de son kuşağı, on iki, on üç yaşında olanları "taş izinden" yakalayıp hapishanelere atmaya uğraşıyoruz. Bu yöntemlerle, bu insafsızlıklarla bugüne kadar bu meseleyi çözebildik mi ki şimdi çözebilelim? Kürt meselesini çözebilmek için siyasetten önce vicdana ihtiyaç var. Çocuklar için, büyükler için, ölenler için acı çeken bir vicdana. İşte asıl soru da bu zaten. Var mı sizde o vicdan? _________________________________________________________________ Stay up to date on your PC, the Web, and your mobile phone with Windows Live. http://clk.atdmt.com/MRT/go/msnnkwxp1020093185mrt/direct/01/ --~--~---------~--~----~------------~-------~--~----~ - Diwanxane, platformek azad u serbixwe; koma hemi Kurda ye. Diwanxane grubeke ideolojik nine. Li ve dere demokrasi serdest e; hemu Kurd dikarin bir u ramanen xwe bi serbesti binin ziman. Lebele di nava me de heqaret u rexneyen reshkirine qedexe ne. Ji kerema xwe, hevalen ku Kurdi dinivisin, dixwinin an ji teze hin dibin; ki dibin bila bibin, deweti Diwanxane bikin. - Grubumuzdaki yazilarin hukuki sorumlulugu yazarlarina aittir. Kurd kultur milliyetciligi esas alinir. Her inanisa, her millete saygili olan bu BAGIMSIZ grupta ideolojik propagandalara sicak bakilmaz. Imlasi, anlatimi savruk; saldirganlik ya da siddet iceren gereksiz mailler onaylanmaz. Kurtce mesajlara oncelik taninir. MODERATORLER: Fatma Zelal, Serger Barî, Xanim Rojda, Mihemed Rojbin ANA SAYFAMIZ: http://groups.google.com.tr/group/diwanxane -~----------~----~----~----~------~----~------~--~---
