Azken asteotako eztabaidaren arabera besterik iruditu arren, ez dut nik uste
kontsulta egin beharra auzitan dagoenik. Izan ere, PPtik Batasunera bitartean,
auzitan dagoena ez da erreferenduma egin beharra, zein baldintzatan eta
zertarako baizik.
Adibide gisa, atzo bertan Javier Madrazok azaldu zuen egunkari honetan
kontsultak ETAren kontrako jarrera eta hiritarren erabaki-ahalmena bildu
beharko lituzkeela. Nik uste nuen, ostera, zorioneko kontsulta marku politiko
berria adosteko baino ez zela.
Behar bada ni Madrazo jauna baino xinpleagoa naiz baina, batetik, ez dut uste
ezein demokraziatan eztabaidan dagoenik hiritarren erabaki-ahalmena; eta,
bestetik, nik behintzat ez nuke demokrazia, terrorismoa, giza-eskubideak,
torturarik eza edo sexu-berdintasuna herri-kontsultaz erabaki beharko lituzkeen
gizartean bizi nahi.
Behar bada, ETAk indarrean jarraitzen duen artean (lehergailuak jarri nahirik
eta hiritarrei iraultza-zerga eskatzen) ez dago baikor izateko arrazoirik
baina, zer gerta ere, nik esango nuke bekegintza eta normalizazio politikoaren
abiapuntuak idatzita daudela honez gero. Hau da, Eginoko Mahaiaren erabakiak,
Anoetako agiria, Kongresuaren ebazpena, hirukoaren koalizio-gobernuaren
akordioa eta EAJren bakegintza eta normalizazio politikorako ekimena.
Bost dokumentu horietan biltzen dira orain arteko abiapunturik nagusienak eta
bost proposamen horien baitan dagoen hirusta izango da, segurutik, irtenbidea.
Alegia: indarkeriarik eza, lehenik, hitzarmen politikoa, gero, eta
herri-kontsulta, azkenik.
Are gehiago, bost dokumentuon gainetik bidezidorra hartu nahi duena tronpatu
egingo da behin eta berriro. Lasterbide, neke-bide.
Amatiño
_______________________________________________
Adi gero, mezuak bidaltzeko: [email protected]
http://www.eibar.org/zerrenda
harpidetza eteteko: [EMAIL PROTECTED]
