UCAPAN PRABU SILIWANGI WAKTU REK NGALEUNGITKEUN KARAJAAN PAJAJARAN
“Rahayat sadayana, sateuacana kaula menta hampura kasadayana, pileuleuyan
sadayana, salaku raja kaula teu tiasa nyugemakeun ka sadayana, meureun ieu
mangsana, takdir ieu nagara mereun kudu leungit, buka hate jeung pikir
kusadayana pikeun ihlas kana narima kanyataan, sabab, nu saenyana kahirupan
urang teh geus aya nu ngaturna, mugi sadaya tiasa rido jeung ihlas ku teu ayana
Pajajaran, ku leungitna Pajajaran sabab saenyana daripada diparebutkeun,
diparebutkeun tahtana, diparebutkeun karajaanana mendingan di leungitkeun bae
daripada perang antawis dulur jeung baraya sanagara, mugi sadayana sing tiasa
rido jeung ihlas narimakeunana, ihlas ku leungitna nagara, ihlas ku leungit
tialam hirupna, nanging, lain leungit ku dirampas, lain leungit ku dijajah,
tapi
leungit ku disumputkeun pikeun ngajaga perang antara dulur sanagara,
pileuleuyan
kasadayana, kanagara jeung rahayatna Pajajaran, sanajan aranjeun pada satia ka
kaula tapi geningan kieu kanyataanana, dina bagja jeung sugema aranjeun oge
kudu
ngalaman sangsara, ngalaman lara jeung tunggara, meureun ieu teh cocoba pikeun
urang sadayana, dina lalampahan urang didunya sabab nu saenyana dina kabagjaan
teh pasti aya kasusah, kitu oge sabalikna dina kasusah teh pasti aya kabagjaan,
mugi-mugi sadayana ihlas narimakeunana, narimakeun kanyataan anu datang
kanagara
dina bagja jeung sugema, kitu oge dina lara jeung tunggara. Timimiti poe ieu
Pajajaran leungit, leungit ti alam hirupna, Pajajaran moal ninggalkeun tapak,
engke jagana ngan saukur ngaran pikeun nu neang Pajajaran, saacan Pajajaran
leungit anjeun sadayana kudu marilih pikeun ngalalampah ngajalankeun kahirupan
aranjeun, sabab sanajan Pajajaran leungit urang sadayanamah tetep teras
ngajalankeun kahirupan urang, rek kamana bae, rek kumaha bae, kaula moal
ngahalang-halang, rek kakidul los. Rek kabelah kaler jig, rek kabelah kulon
mangga, rek kabelah wetan heg, sabab kaula yakin aranjeun sadayana dina
ngajalankeun kahirupanana pasti boga maksud jeung tujuan, boh tujuan dunya oge
tujuan aheratna, mugi kabagjaan nyarengan urang sadayana, mugi-mugi kurido
jeung
ihlasna aranjeun dina narimakeun kanyataanana, narimakeun kanyataan kahirupan,
mudah mudahan jadi ciri rahayat Pajajaran anu ngondang jalma-jalma engkena
pikeun jadi eunteung engke kumaranehanana dina ngajalankeun kahirupanana, anu
ngarti kanu wangi, nyaeta silih seungitan ka sasama manusa, kajelema sanagara
oge ka batur, mudah-mudahan engke jaga bakal aya jalma anu bisa mukakeun, anu
bisa ngartikeun, anu bisa nerangkeun kanu arti saenyana kahirupan kasasama, ka
bangsa jeung ka nagara, nyaeta nu ngarana budak angon, tapi lain ngarana budak
angon, tapi manehna ngarti kanu arti ingon ingon, nyaeta ngajaga, ngabuka
rahasia Pajajaran dina ngurus nagarana, kumanehna dikumpulkeun tutunggul jeung
kalakay saeutik-saeutik, diajar ngalalakonkeun kalakay Pajajaran anu hiji-hiji
kapanggih ku dirina, bakal loba lalakon, bakal loba carita kanagara, dina ayana
dialam dunya, yen saenyana bagja jeung sugemana Pajajaran lain ku kaula
sorangan, lain ku rahayat sorangan tapi gawe nu rancage pamingpin jeung
rahayatna, dibarengan ku karidoan hyang widi, sabab hyang widi anu nangtukeun
sagalana, nu masihan karidoan ka hiji nagara pikeun jaya, kumaha carana pikeun
neangan ridona hyang widi, nya ku kaihlasan urang dina ngajalankeun lalampahan
ku bersih hate, jeung pikiran jalma anu nyicingan eta nagara, oge bener ucap
jeung lampahna anu didasaran ku pamadeganana, mudah-mudahan leungitna Pajajaran
di jieun conto engkena ku jalma-jalma anu ngurus bangsa jeung nagarana, ku
kabeneran pamingpin jeung rahayatna, jeung runtuhna oge diwangun ku kasarakahan
pamingpin jeung rahayatna, mugi-mugi engke jaga sanajan jaman jeung mangsana
beda, Pajajaran bakal ka panggih deui, bakal ngadeg deui, dibarengan ku obahna
jaman, dicicingan ku jalma-jalma anu ngarti, bersih hate jeung pikirna, hade
ucap jeung lampahna, dina ngajalankeun kahirupanana, iraha mangsana, mun gunung
gede enggeus bitu, disusul ku tujuh gunung, urang sadayana disasambat, lain
disasambat jin jeung jurigna tapi disasambat kabeneran lalampahan urang
sadayana
dina meunangkeun kabagjaan, dina meunangkeun kasugemaan, dina ngeusian bangsa
jeung nagarana, jig ayeunamah geura narindak, pikeun ngajalankeun kahirupan
aranjeun kabeh, jig mariang bral lumampah, mudah-mudahan sadayana manggih
kabagjaan jeung kasugemaan, nu rek milu jeung kaula tiayeunamah geura marisah
ka
belah kidul, nu rek milu jeung nu jaya tiayeuna geura marisah kabelah wetan, nu
rek tetep cicing di ieu karajaan tiayeuna geura marisah kabelah kaler, nagging
hampura karaton karajaan moal aya, jig weh ayeunamah miang heula kabelah kaler,
sabab kaula teu tega pikeun aranjeun nu rek cicing di ieu karaton ningal
ngerelepna karaton Pajajaran, jeung nu moal milu kasasaha tiayeuna geura
marisah
kabelah kulon, papay tapak lacak putra kaula Raden Kiansantang nu ayeuna miang
katanah Arab, anu saterasna gaduh tujuan pikeun ngadegkeun padepokan jati
sampurna, bejakeun ku aranjeun lamun panggih jeung dirina Pajajaran tos leungit
kahirupanana, leungit karaton jeung nagarana tialam kahirupan anu nyata, jig
geura narindak, bral geura lumampah tapi ulah ngalieuk ka tukang.”
________________________________
